อบคุณศาสตราจารย์เฉินนะครับ! เสี่ยวอวี่หายดีเมื่อไรผม… ผมจะจัดงานเลี้ยงขอบคุณคุณด้วยตัวเอง”
เฉินชางยิ้ม “ดึกมากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะครับ ตรงนี้มีเราอยู่”
เติ้งเกาหย่วนพยักหน้าพาภรรยากลับบ้าน ระหว่างทางเติ้งเกาหย่วนตื่นเต้นเล็กน้อยถ้าเป็นอย่างที่เฉินชางพูดจริงๆ หลังจากการผ่าตัดประสบความสำเร็จ ไม่เพียงแค่หายเป็นโรคซึมเศร้าเท่านั้น ยังถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเติ้งเกาหย่วน เขาจะทุ่มเทกับการทำงานได้อย่างเต็มที่แล้ว
ภรรยาที่นั่งอยู่บนที่นั่งข้างคนขับเองก็รอคอยอย่างกระวนกระวาย เธอมองเติ้งเกาหย่วนแล้วอดถามไม่ได้“ที่รัก โรคซึมเศร้าของเสี่ยวอวี่จะหายได้จริงๆ ใช่ไหมคะ”
“หายได้ครับ! ต้องหาย! ศาสตราจารย์เฉินรักษาคนมาเยอะมาก อีกอย่างเสี่ยวอวี่ไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า เป็นเพียงแค่หนึ่งในอาการของโรคที่เขาเป็นอยู่! เขาต้องหายแน่ๆ! ที่รักคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ที่ผ่านมา… คุณลำบากมามากแล้ว”
“ลำบากอะไรล่ะ ขอแค่ให้ทุกคนในครอบครัวแข็งแรงปลอดภัยก็พอแล้ว”เป็นความจริงที่ว่า ไม่ว่าจะเป็นผู้นำระดับประเทศหรือประชาชนทั่วไป มีสิ่งหนึ่งที่มีค่าที่สุดนั่นคือสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง
ช่วงเช้าวันถัดมา เฉินชางโทรหาเซวียเจิ้งเริ่นด้วยตัวเอง“สมาชิกสภาวิทยาศาสตร์เซวียครับ มีการผ่าตัดเคสหนึ่งต้องการความช่วยเหลือจากคุณ คุณพอจะมีเวลาไหมครับ”“เมื่อไรครับ”“เริ่มบ่ายสามวันนี้ครับ”“ได้ครับ ผมไปแน่นอน!”
หลังจากเซวียเจิ้งเริ่นวางส
