มว่า “ศาสตราจารย์เฉิน คุณ… มีวิธีไหมครับ”
เยว่เลี่ยงมองเฉินชางแวบหนึ่งในสายตาแฝงความนัย พูดตามตรงเขากับเฉินชางไม่ได้มีความขัดแย้งกันโดยตรง แต่เรื่องวันนั้นเกิดขึ้นเพราะเฉินชางบอกอวี่หย่งกัง และหลังจากเยว่เลี่ยงถูกย้ายมา เฉินชางก็ได้เป็นหัวหน้าทีมของฝ่ายศัลยกรรมประสาทพอดีเพราะฉะนั้นเยว่เลี่ยงจึงมีอคติต่อเฉินชางเล็กน้อย เขาเห็นเติ้งเกาหย่วนถามเฉินชางก็อดยิ้มเยาะในใจไม่ได้ เขายังไม่มีวิธี เฉินชางจะมีได้อย่างไร ถุงน้ำที่ใหญ่ขนาดนี้จะตัดออกอย่างไร
เฉินชางกลับพูดว่า “ตัดได้ครับ”
สามคำนี้ทำให้ทุกคนในห้องอึ้งไป!เยว่เลี่ยงพูดไม่หยุดทั้งคืน ตั้งแต่คำอธิบายทางทฤษฎีไปจนถึงสาเหตุการเกิดโรค อธิบายแม้กระทั่งความยากของการผ่าตัด ถึงขั้นแนะนำวิธีการผ่าตัดด้วย
แต่… คำพูดง่ายๆ สั้นๆ เพียงสามคำของเฉินชาง ช่างแตกต่างจากที่เขาชักแม่น้ำทั้งห้ามาอธิบายราวกับฟ้ากับเหว!
ทุกคนต่างตะลึง รักษาได้!คุณไม่ต้องพูดมากขนาดนั้น คุณเป็นหมอ บอกแค่ว่ารักษาได้หรือไม่ก็พอแล้ว ไม่ต้องอธิบายเหตุผลมากมายขนาดนั้น ผู้นำคนไหนจะอยากฟังความรู้เฉพาะทางพวกนี้ของคุณ เขาอยากรู้เพียงว่ารักษาได้หรือไม่!
ตามคาด หลังจากเติ้งเกาหย่วนได้ยินคำตอบของเฉินชางก็ลุกพรวดขึ้นทันที จากนั้นกำหมัดแน่น เบิกตาโพลงจ้องเฉินชางอย่างตื่นเต้น “จริงเหรอครับ”
เฉินชางรีบตอบ “จริงครับ”
เยว่เลี่ยงเบิกตาโพลงมองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน… ถุงน้ำนี้หลอมรวมกับเยื่อหุ้ม
