บทที่ 647 หมู่บ้านพวกเจ้ามีซิ่วไฉแล้ว
ครั้นฟังเด็กน้อยท่องกลอนเสร็จ เย่อวี๋หรานก็ชมพวกเขาไปหลายประโยค บอกให้พวกเขาตั้งใจเรียนกันต่อไป
พวกเด็ก ๆ ดีใจยิ่งนัก ต่างคนต่างพูดว่าคราวหน้าค่อยท่องกลอนให้นางฟังอีก
จะว่าไปก็แปลกทีเดียว แม้เด็กกลุ่มนี้จะได้รับคำชมเชยจากคนอื่นอยู่บ่อย ๆ แต่พวกเขากลับอยากได้คำชมจากเย่อวี๋หรานมากที่สุด
บางครั้งหลี่ซื่อก็เย้าว่า “ท่านแม่ ทุกคนก็ชมเหมือนกัน แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าท่านแม่ชมแล้วเห็นผลกว่าพวกข้าอีกนะเจ้าคะ? ท่านดูพวกเขาสิเจ้าคะ มีคนไหนไม่ชอบให้ท่านชมบ้าง?”
“เด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ” เย่อวี๋หรานกล่าวยิ้ม ๆ “จะชมทั้งทีก็ต้องชมให้เห็นความจริงใจ ไฉนเลยจะเหมือนพวกเจ้า ชมคนเหมือนกำลังว่าใครอย่างนั้นแหละ พวกเขาได้ยินบ่อยครั้งเข้าก็ไม่ยินดีเป็นธรรมดา”
“เปล่านี่เจ้าคะ ข้าชมจริงจังนะ ทุกคำล้วนมาจากความรู้สึกจริง ๆ”
“นั่นก็ไม่แน่หรอก ข้าถามเจ้าหน่อย ทุกครั้งที่เจ้าชมซานเป่ากับซื่อเป่าก็พูดแบบนี้ใช่ไหม” เย่อวี๋หรานยกตัวอย่าง “อื้อหือ เจ้าเก่งมาก! ไม่เลวเลย ทำได้ดีมาก! สุดยอดจริง ๆ! ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
“ไม่ชมแบบนี้แล้วจะให้ชมแบบไหนเจ้าคะ?”
“ไม่เหมือนกันหรอก” เย่อวี๋หรานตอบ “ยกตัวอย่างเช่น วันนี้ซื่อเป่าท่องกลอนได้หนึ่งบท ข้าก็จะบอกว่า โอ้โห ซื่อเป่า เจ้าท่องกลอนได้ดีมากเลย โดยเฉพาะสองประโยคนั้น…แล้วท่องสองท่อนนั้นออกมา บอกว่าท่องได้เป็นจังหวะดี หรือท่องได้ชั
