บอย่างขลาดเขลา “ก็ได้ ต่อไปข้าจะระวัง เจ้าก็เหมือนกัน ต่อไปก็เตือนข้าหน่อย ข้ากลัวว่าข้าจะลืมตัวอีก”
หลี่ซื่อเตือนสติแล้วก็จริง แต่ไม่รู้ว่าหลิวซื่อจะทำได้หรือไม่
ยามเที่ยงวัน ขณะที่ทุกคนยังทำงานอยู่ในทุ่งนา ทันใดนั้นก็มีเสียงเป่าปี่ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงตีฆ้องรัวกลอง จังหวะแห่งความรื่นเริงยินดีแผ่ไปทั่วหมู่บ้านสกุลจู
“เอ๊ะ? นี่คืออะไรกัน? มีคนจะแต่งงานงั้นหรือ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน ดูเหมือนจะดังมาจากหน้าหมู่บ้านนะ”
“รีบไปดูเร็วเข้า”
……
คนที่อยู่ใกล้เพียงไม่นานก็เดินไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน แต่กลับพบว่ากลุ่มคนที่กำลังตีฆ้องรัวกลองอยู่นั้นกลับเป็นเจ้าหน้าที่ทั้งหมด
พวกเขาล้วนประหลาดใจกันถ้วนหน้า ไม่เชื่อในภาพที่เห็น
“เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ทำไมมีแต่เจ้าหน้าที่ทั้งนั้นเลยเล่า?”
ในกลุ่มเจ้าหน้าที่เหล่านั้น คนที่นำขบวนอยู่ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือเหวินเหรินซาน
เมื่อเขาเห็นคนหมู่บ้านสกุลจูก็ยิ้มกว้าง “เร็วเข้า รีบไปรายงานเจ้าหน้าที่กับผู้อาวุโสของหมู่บ้านพวกท่านว่า หมู่บ้านสกุลจูของพวกท่านมีซิ่วไฉแล้ว!”
“อะไรนะ?! ซิ่วไฉ?!”
“ลูกชายคนที่เจ็ดของจูต้าเหนียง จูซุ่นเต๋อน่ะสิ ปีนี้เขาไปสอบเสี้ยนซื่อไม่ใช่หรือ? เขาสอบได้ที่หนึ่ง ตามระเบียบของราชสำนักเซินถู คนสอบได้ที่หนึ่งในการสอบเสี้ยนซื่อถือว่าเป็นซิ่วไฉโดยไม่ต้องเข้าร่วมการสอบฝู่ซื่อ”
ฟังถึงตรงนี้ คนทั้งหลายพลันฮือฮา
“อะไรนะ?! ลูกชายคนที่เจ็ดของจูต้าเหนีย
