โตขนาดนี้แล้วยังจะร้องไห้อะไรอีก”
พูดยังไม่จบดี ฟ่านซิงหัวก็ถูกสามีรวบเข้าสู่อ้อมแขน เธอหน้าแดงทันที “ไอหยา อยู่กลางบ้านกลางเมืองแบบนี้ คุณอายบ้างสิ มีคนมองอยู่เยอะแยะนะ!” “คุณปล่อยฉันสิ!” แต่ว่าครั้งนี้ไม่ว่าฟ่านซิงหัวจะว่าอย่างไร มือใหญ่หนาคู่นี้และแผงอกกว้างก็ยังโอบรัดเธอไว้แน่น
ผ่านไปพักหนึ่ง เธอก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน
“ที่รัก ฉันพอใจแล้วจริงๆ ที่ผ่านมาพวกเราไม่ง่ายเลยจริงๆ เพื่อฉันแล้ว คุณต้องทิ้งสิ่งที่ตัวเองชอบ คุณทำงานยุ่งขนาดนั้นทุกวัน เหนื่อยถึงขนาดนั้น…ลำบากคุณแล้ว… ถ้าฉันเป็นอะไรไป คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ ฉันว่าพี่สาวจางคนนั้นก็ดีมากเลย เป็นหม้ายมาหลายปีขนาดนี้ นิสัยก็ดีจริงๆ… ถ้าฉันเป็นอะไรไปจริงๆ พวกคุณจับคู่ใช้ชีวิตด้วยกันเถอะ คนเราแก่ตัวลงอยู่คนเดียวจะเหงาเกินไป… ถ้าฉันไม่อยู่ดูแลคุณแล้ว ต่อไปคุณสูบบุหรี่ให้น้อยหน่อย” กอดๆ กันไป สามีภรรยาสูงวัยคู่นี้ก็พากันร้องไห้ออกมากะทันหัน
กลุ่มคนรอบข้างเห็นฉากนี้ก็มองเล็กน้อยแล้วจากไปพร้อมกับถอนหายใจ เสียงร่ำไห้ในโรงพยาบาล เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้จริงๆ
เวลานี้ จางหลิงสังเกตเห็นแล้ว เธอคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาจึงรีบอุ้มลูกเดินเข้าไปหา “พ่อ แม่…เป็นอะไรไปคะ”
ฟ่านซิงหัวเห็นก็ผละจากสามี เธอเช็ดน้ำตา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรจ้ะ หลิงหลิง!”
บทที่ 1487 นักสร้างปาฏิหาริย์เฉิน
จากนั้นฟ่านซิงหัวและสามีมาเซ็นชื่อยินยอมกับเกาหรงฮว่า ทั้ง
