“อืม…”
เสียงอ่อนระโหยเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในห้องพักผู้ป่วยที่เงียบสงบ แต่ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงบนหัวของทุกคนในห้อง!
จางหลิงหันกลับไป มองเห็นว่าถึงแม้เวลานี้สามีจะยังคงอ่อนแอมาก แต่ก็ลืมตาขึ้นมาแล้ว!
เธอตื่นเต้นมาก กำลังจะลุกขึ้นยืน แต่ขากลับอ่อนยวบเกือบล้มลงกับพื้น
แต่ว่า คนแรกที่ไปถึงตัวซุนเจี้ยนก็ยังคงเป็นแม่ของเขา! สองวันมานี้ฟ่านซิงหัวนอนไม่หลับเลย แต่ตอนนี้กลับกระฉับกระเฉงมีพลัง เนื่องจากซุนเจี้ยนก็คือจิตวิญญาณของเธอ!
ทันใดนั้นเด็กน้อยในรถเข็นเด็กที่เพิ่งหลับไปก็ตื่นขึ้นมาร้องไห้โยเยเสียงดัง ราวกับรับรู้ได้ว่าพ่อของเขาตื่นขึ้นมาแล้ว อยากจะลุกขึ้นมาดูพ่อเหมือนกัน
จางหลิงรีบเช็ดน้ำตา เข้าไปอุ้มลูกน้อยขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วเดินไปข้างเตียง
“ลูกรัก รีบดูสิจ๊ะ พ่อฟื้นแล้ว! รีบเรียกพ่อสิ! จูบพ่อหน่อยสิจ๊ะ!”
เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยยังไม่เข้าใจคำพูดพวกนี้ อีกทั้งยังเรียกพ่อไม่เป็น ยิ่งไม่รู้ด้วยว่าจูบพ่อหมายความว่าอย่างไร
พ่อซุนเจี้ยนเห็นก็เผยรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้าซีดขาวกับสองแก้มแดงก่ำกลับทำให้รอยยิ้มน้อยๆ นี้ยิ่งเพิ่มความสุขมากกว่าเดิม พอเห็นภรรยาจะอุ้มลูกเข้ามาจูบตน ซุนเจี้ยนรีบเอ่ยห้าม
“อย่า… อย่า… ฉันป่วยอยู่ อย่าให้ลูกติดไปด้วย!”
ซุนเจี้ยนเป็นชาวบ้านธรรมดา เขาไม่รู้ว่าภาวะตับวายไม่ใช่โรคติดต่อ คิดเพียงว่าอยากจะให้ลูกแข็งแรงหน่อย
“ฟื้นก็ดีแล้ว ฟื้นก็ดีแล้ว…” ฟ่านซิงหัวเอ่ยประโยคนี้ซ้ำไม่หยุด
