ฉินเยว่นอนอยู่บนโซฟา มองเพดาน
“ไอ้หยา ที่รัก รอพวกเรารวยแล้วจะต้องซื้อให้ได้เลยนะ คุณดูไฟที่เราเลือก วอลล์เปเปอร์ที่เราติดด้วยกัน ม่านหน้าต่างสีที่ฉันชอบ…”
ฉินเยว่นอนสวยอยู่ตรงนั้น ทอดถอนใจบอก
“ไม่ได้แล้ว! ฉันต้องไปปรึกษากับพ่อฉันดู!”
ตอนที่ฉินเยว่วางแผนจะปอกลอกพ่ออยู่นั้น เฉินซางก็ส่งโฉนดอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ในมือให้โดยตรง
“ผมให้ของขวัญคุณ!”
ฉินเยว่งุนงง รับหนังสือในมือของเฉินซางมาส่งๆ หลังเห็นปกสีแดง เธอก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น! เธอเบิกตาโต มองเฉินซางอย่างระมัดระวัง พลางถาม
“ที่รัก…นี่…นี่มัน…”
มองโฉนด ฉินเยว่ตื่นเต้นขึ้นมา! เฉินซางยิ้มบอก
“เป็นไง ผมบอกว่าจะให้ของขวัญคุณ คุณชอบไหม”
ฉินเยว่โผเข้าอ้อมกอดของเฉินซาง แล้วกอดคอเขาไว้
“ชอบ! ชอบมากเลย! ที่รัก ฉันดีใจจัง ฉันจะคลอดลูกลิงให้คุณ…”
เฉินซางหน้าเปลี่ยนสี
“ไปๆ ข้างล่างมีร้านเนื้อแกะอยู่ กินข้าวก่อน…”
วันถัดมา เฉินซางกลับมาถึงแผนกฉุกเฉินที่หกที่ห่างมานาน ไม่ได้มาเกือบหนึ่งเดือน หลังเข้ามา เฉินซางก็มีความรู้สึกแปลกประหลาดอันคุ้นเคย!
ตอนนี้เป็นเวลาราวเจ็ดโมงเช้า ยังไม่เลิกกะกลางคืนของโรงพยาบาล ช่วงยุ่งที่สุดตอนเช้าก็ยังมาไม่ถึง ทุกคนทยอยกันเริ่มทำงานในวันนี้ พยาบาลกำลังง่วนอยู่กับการจ่ายยาตามลำดับ แพทย์ที่อยู่เวรก็จัดการคำสั่งแพทย์เมื่อคืนหนึ่งรอบ หยางเจี่ยกำลังเก็บเลือดของคนไข้ใหม่ที่เข้าโรงพยาบาล หลังเห็นเฉินซาง หยางเจี่ยก็ต
