เดือนสิงหาคมผ่านไป อากาศก็ทำตัวดีขึ้น ไม่ร้อนผิดมนุษยธรรมขนาดนั้นแล้ว และก็ไม่แผดเผาชวนหมดอาลัยตายอยาก
คนที่โดดเด่นสองคนเดินออกมาจากสนามบิน ฉินเยว่ยิ้มพูด
“ถ้าครั้งนี้คุณพังรถโรลส์-รอยซ์ชาวบ้านอีก พวกเราไม่มีเงินชดใช้แล้วจริงๆ นะ!”
เฉินซางยิ้มแหย
“ไม่พังแล้วๆ! ที่รัก คุณดูแลผิวยังไงเนี่ย ไม่ดำแดดเลย! คุณดูสิ ตอนนี้ผมเหมือนกับกูเทียนเลอ [1] แล้วเนี่ย!”
ฉินเยว่พูดอย่างดีใจ
“คุณไม่รู้ว่าสีขาวสะท้อนแสงหรือ เพราะงั้นเลยไม่ดูดซับแสงไงล่ะ!”
เฉินซางกลอกตา
“เอาล่ะ บอกมาตามตรง คุณเกี่ยวข้องอะไรกับผีดูดเลือด”
ฉินเยว่มองเฉินซางอย่างพราวเสน่ห์
“ฉันไม่ดูดเลือด ฉันดูด…ของที่มีค่ามากกว่าเลือดสิบเท่า!”
เฉินซางเกือบกระอักเลือด! ช่วงนี้เฉินซางทุ่มให้กับการพัฒนาเฉินซาง 2.0 มาโดยตลอด ทว่า… ดูเหมือนว่าปัญหาความเข้ากันได้ของระบบอาจยังต้องปรับปรุงอีกสักหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้น เฉินซางครุ่นคิดถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา นั่นก็คือระบบของตัวเองก็กำลังพัฒนาเป็นระบบ 2.0 เช่นกัน! ตอนนี้เฉินซางพลันกังวลขึ้นมา หลังลูกเกิดมา จะมีระบบติดตัวด้วยหรือเปล่า
ออกมาจากสนามบิน พบว่าข้างสนามบินมีศาลาพักผ่อนหย่อนใจเพิ่มขึ้นมาหลังหนึ่ง มันแขวนป้ายประกาศว่า
[อย่าให้ลูกของคุณรออยู่ในรถ! โปรดจำไว้ว่า: ออกจากรถต้องพกบัตรประจำตัว โทรศัพท์ เด็ก กุญแจ และกระเป๋าเงินติดตัว!]
ทันทีที่เฉินซางเห็นประโยคนั้น เขาก็ระเบิดหัวเราะ
“เห็นนั่นไหม คุณงา
