งานเลี้ยงได้เริ่มขึ้น
พวกญาติพี่น้องในหมู่บ้านนั่งล้อมโต๊ะ คุยกันอย่างออกรส!
“หมู่บ้านหนานซานของเราสุดยอดเลย กี่ปีแล้วที่ไม่มีรัฐมนตรีมาหมู่บ้านเรา!”
“ใช่ บรรพบุรุษเหล่าเฉินทำบุญมาดีจริงๆ”
คุณลุงคนหนึ่งส่งเสียงเรอหลังจากดื่มเหล้า “ตอนเผากระดาษเงินกระดาษทองเชงเม้งปีที่แล้ว ผมเห็นสุสานบรรพบุรุษตระกูลเฉินมีควันสีเขียว! ตอนนั้นคิดว่าตัวเองตาฝาดไป ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นควันสีเขียวจริงๆ”
ทุกคนได้ยินแล้วไม่เพียงไม่หัวเราะเยาะ กลับกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
“จุ๊ๆๆ มาตรฐานของโต๊ะจีนนี้ไม่ธรรมดาเลย เหล้าเหล่าไปเฟินสองขวด โจกปลิงทะเล ข้าวเป๋าฮื้อ บุหรี่จีน ทั้งโต๊ะล้วนเป็นอาหารอันเลิศรส ชีวิตนี้ผมยังไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย!”
ญาติคนหนึ่งอดพูดไม่ได้
“จริงด้วย เสี่ยวเฉินถือว่าไม่เลว บางคนพอได้ดีเข้าหน่อย ก็จะดูถูกประชาชนธรรมดาๆ อย่างเรา”
หมู่บ้านหนานซานมีคนที่ประสบความสำเร็จขนาดนี้ ญาติๆ ก็ต่างเอ่ยชมไม่ขาดปาก
ในหมู่บ้านก็มีการแข่งขัน แบ่งพรรคแบ่งฝั่งจึงเป็นเรื่องธรรมดา
ทว่าตอนนี้ ทุกคนต่างวางอคติลงมาร่วมงานแต่งงานของตระกูลเฉิน
หลังจากวันนี้ คนมีเกียรติที่สุดในหมู่บ้านหนานซานแน่นอนคือเฉินต้าไห ผู้ที่ชอบดื่มเหล้า คุยโม้แต่ก็ใจดีคนนี้!
ช่วยไม่ได้ ก็ลูกชายของเขาเก่งมากจริงๆ!
ในงานแต่ง ญาติพี่น้องในหมู่บ้านต่างพูดคุยและดื่มกันอย่างเต็มที่
พอรู้ว่าเฉินชางกำลังจะแต่งงาน หัวหน้าหมู่บ้านและเลขานุการพรรคของหมู่
