ขาบอกให้จูชียกตัวอย่าง
จูชีก็ยกตัวอย่างจริง ๆ เขาไล่เรียงเรื่องราวน้อยใหญ่เกี่ยวกับต้าเป่าและเอ้อร์เป่าออกมาอย่างละเอียด
เรื่องเล็กตั้งแต่ไปจับปลาในแม่น้ำจนถึงเรื่องใหญ่อย่างการเรียนอ่านเขียนคำนวณ คล้ายว่าคนที่รู้จักเด็กน้อยทั้งสองดีที่สุดก็คือเขา
เมื่อเวลาผ่านไป นายอำเภออวี้หงซิ่นก็พบว่า ในครอบครัวนี้ คนที่ใช้เวลาอยู่กับจูชีมากที่สุดคงเป็นหลานชายทั้งสองของเขานั่นเอง
ในชั่วขณะนั้น นายอำเภออวี้หงซิ่นคล้ายจะเข้าใจแล้วว่าทำไมจูชีถึงยังคงรักษาความไร้เดียงสาอย่างเด็ก ๆ เอาไว้ได้
คนที่คลุกคลีอยู่กับเด็กน้อยที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาตลอดเวลาจะไม่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาได้อย่างไร?
สำหรับหม่าหงคั่ว วันนี้กล่าวได้ว่าไม่ใช่วันซวยธรรมดา
วางแผนเอาไว้ดิบดี นึกว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือของตนเอง แต่สุดท้าย…
“พวกเจ้าจะทำอะไร?!”
“ปล่อยข้านะ!”
ตอนที่เขาถูกเจ้าหน้าที่บุกเข้ามาควบคุมตัวยังมีสีหน้าแตกตื่นงุนงง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
“เจ้าทำอะไรเอาไว้ย่อมจะรู้อยู่แก่ใจ ไปอธิบายต่อหน้าใต้เท้านายอำเภอเองเถอะ” เจ้าหน้าที่ไม่พูดไร้สาระกับเขา จับมัดเสร็จก็พาคนจากไป
หม่าหงคั่วรีบสั่งความศิษย์ร่วมสำนักที่นั่งดื่มชาด้วยกัน บอกให้พวกเขาไปเรียกคนมา
ศิษย์ร่วมสำนักแตกตื่นลนลาน เพราะพวกเขาคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้: เรื่องที่ซื้อข้อสอบไปตอนนั้นคงไม่ได้ถูกจับได้แล้วหรอกนะ?!
ยังจะมีแก่ใจช่วยไปเรียกคนให้หม่าหงคั่วอีกเสียที่ไหน
