วันที่สิบห้าสิงหาคม มีแดดจ้า
เฉินซางตื่นแต่เช้าตรู่ โทรไปหาพ่อแม่กับฉินเยว่ เฉินซางวางสายอย่างมีความสุขภายใต้เสียงบ่นจู้จี้ของเฉินต้าไห่
“เจ้าเด็กคนนี้ แกรีบกลับมาเร็วๆ หน่อย สองวันมานี้เยวเยวทำงานยุ่งจนไม่เหมือนเจ้าสาวแล้ว มีอย่างที่ไหนจะแต่งงานแล้วให้เจ้าสาวมาทำงานยุ่งขนาดนี้!”
“มีหลายเรื่องที่ฉันกับแม่แกก็ทำไม่ค่อยเป็น! มีหลายเรื่องที่ต้องให้คนอื่นเข้ามาช่วยจัดการ…”
พอบ่นจู้จี้อย่างที่ไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก แต่แม่กลับหัวเราะอย่างเซ่อซ่าอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนจะพอใจลูกสะใภ้ที่แสนรู้ความคนนี้
เขามื้อเช้าให้ตัวเอง ต้มบะหมี่ห่อหนึ่ง เติมไข่ไก่ลงไปสองฟอง ตอนที่กำลังค้นหาขาหมูแฮม จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่ามีโน้ตมากมายติดอยู่บนตู้เย็น
‘ฉันใส่เกี๊ยวน้ำแช่แข็งไว้ในตู้ นายจะกินก็เติมน้ำร้อนเข้าไปก็ใช้ได้แล้ว’
‘นมหมดอายุวันที่ยี่สิบสิงหาคม ถ้าหมดอายุแล้วห้ามดื่มเด็ดขาดนะ’
‘แฮมเย็นเปิดแล้วกินได้เลย หั่นไว้หมดแล้ว’
‘ฉันจัดการตู้เย็นเสร็จหมดแล้ว นายแค่เปลี่ยนมะนาวฝานก็พอ’
เฉินซางอ่านโน้ตพวกนี้ อดชะงักไปไม่ได้ เขานิ่งค้างอยู่นานพักใหญ่ ไม่รู้ว่าทำไมจมูกถึงค่อนข้างแสบเคืองขึ้นมา เขาหมุนตัวรอบหนึ่ง เหลียวมองไปรอบห้องพักแห่งนี้เล็กน้อย
สลิปเปอร์วางในตำแหน่งที่ตนคุ้นเคย ชุดนอนซักใหม่ยังคงมีกลิ่นหอมสะอาดติดอยู่… ทั่วทั้งห้องคล้ายจะชวนให้คนปลอดภัยสบายใจ
เฉินซางพบว่าชีวิตประจำวันของตนถูกแต้มเติมจนเต็มไปด้วยอีกฝ่า
