บทที่ 1442 หมอเฉินผู้ยิ่งใหญ่และน่าเคารพ!เฉินชางนอนดูคะแนนสะสมอยู่บนเตียง!ชั่วขณะนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้หญิงถึงชอบเถาเป่าเพราะมันสะใจมากจริงๆ!
มองของดีที่มากมายขนาดนี้ ทุกคนต่างก็อยากได้มาเป็นของตัวเองทำไมถึงไม่มีพวก ‘เครดิต’ นะเฉินชางเห็นคะแนนกะปริดกะปรอยของตนแล้วรู้สึกอับจนอีกครั้ง
ทรมานมากจริงๆทว่านี่ไม่กระทบต่อความสุขในการชมสินค้าของเฉินชาง!เลื่อนไปเลื่อนมาก็เกือบจะเช้าแล้ว แต่เฉินชางกลับหิว
เฉินชางเสียใจภายหลังมาก สาบานว่าพรุ่งนี้จะไม่นอนดึกแล้วแต่…ก็นึกขึ้นมาได้ว่า ถ้าไม่นอนตอนหกโมงเช้าก็นับว่าไม่นอนดึกแล้ว น่าจะเรียกว่าโต้รุ่ง!
เขาคิดถึงตรงนี้ เขาจึงหาอุปกรณ์ที่ตนต้องการสักสองสามชุดขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษ จากนั้นให้พนักงานโรงแรมมาส่งอาหารเช้าหลังจากกินเสร็จ ก็หลับไปอย่างพอใจ
ทุกคนมองเฉินชางที่มาถึงห้องผู้ป่วยเช้าขนาดนี้ก็อึ้งไปทันที!“ศาสตราจารย์เฉิน คุณไม่นอนพักอีกหน่อยเหรอ”“ศาสตราจารย์เฉิน…คุณ…”
คนพวกนี้ล้วนเป็นหมอเวรดึก ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเฉินชางก็เข้าห้องผู้ป่วยมาแล้วอย่าลืมว่าเมื่อวานหลังจากเขากลับไป ก็ตีสี่แล้วมั้ง
เฉินชางโบกมือพร้อมรอยยิ้ม “ผมนอนไม่หลับนะครับ”“จึงมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ถึงอย่างไร…เห็นคนไข้เยอะขนาดนี้”“ผมเป็นห่วง นอนไม่หลับ!”
“ผมเลยมาดูอาการคนไข้ รอพวกเขาพักผอนให้เต็มที่ก่อน”“จึงสะดวกต่อการวางแผนการรักษา!”ทันใดนั้น…หลังจากทุกคนได้
