ป็นความมั่นใจอย่างแรงกล้าต่อศักยภาพของตนเองนี่อาจจะเป็นความแตกต่างสินะเซวียเจิ้งเริ่นคิดถึงตรงนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้
ตอนนี้เอง จู่ๆ เสียงของเฉินชางก็ดังขึ้นข้างหู“หัวหน้าเซวีย ความจริงผมมีความคิดหนึ่ง ในขณะที่ลดแผลเยื่อหุ้มชั้นนอกได้ ยังกำจัดได้ดีขึ้นด้วย”เซวียเจิ้งเริ่นอึ้งไปทันที!เขาหันมองเฉินชาง สายตาดูล่องลอยเฉินชางพลางเดินออกห่างเตียงผ่าตัด พลางพูดกับเซวียเจิ้งเริ่นที่อยู่ข้างๆ“ความจริงก็ไม่ใช่เทคนิคที่ลึกล้ำอะไร แค่ตอนเปิดแผลตรงเยื่อหุ้มชั้นนอก ลองเปิดแผลเป็นรูปเครื่องหมายบวกและใช้สำลีพันก้านในการกำจัดสิ่งแปลกปลอม
แบบนี้นอกจากจะเข้าถึงด้านในได้มากขึ้น สำลีพันก้านจะสร้างความเสียหายต่อเนื้อเยื่อรอบข้างค่อนข้างน้อยอีกด้วยผมคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ เราจะลดขนาดของแผลตรงเยื่อหุ้มชั้นนอกให้เหลือ 1-1.5 เซนติเมตรได้ คุณคิดว่าอย่างไรครับ”
คำพูดของเฉินชางนิ่งมาก เหมือนกำลังอภิปรายทางวิชาการและเหมือนกำลังแบ่งปันประสบการณ์ของตนอย่างไม่มีการหวงความรู้ชั่วขณะนี้ เซวียเจิ้งเริ่นเงียบไปชั่วขณะนี้ ความภาคภูมิใจและความยืนหยัดในใจเขาไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อก่อนเขาคิดว่าเพราะเรื่องของเซวียตงทำให้เฉินชางอคติต่อตนแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า…ตนไร้เดียงสาเกินไปแล้วบางทีในสายตาของเฉินชาง เซวียตงเป็นเพียงแค่คนตัวเล็กๆ ที่ไม่มีค่าอะไรเลย
ในขณะเดียวกัน ในสายตาของเฉินชาง ตนก็เป็นแค่รุ่นพี่คนหนึ่งไม่เกี่ยวกับฐานะไม่เกี่ยวก
