ตัวเอง แต่ไม่เคยดูแลชีวิตประจำวันของเฉินชางอย่างส่งๆเฉินชางจำได้ชัดเจน หลายครั้งหลังจากกลับมาถึง ฉินเยว่จะทิ้งโน้ตแผ่นหนึ่งไว้บนโต๊ะ
‘ข้าวอยู่ในหม้อ ฉันอยู่บนเตียง รอคุณอยู่!’ประโยคนี้เขียนโดยฉินเยว่หญิงสาวอ่อนโยนรักครอบครัว ซุกซนมาก แต่มีหัวใจอบอุ่นเฝ้ารอคุณอยู่ เหนือกว่าถ้อยคำนับหมื่นพันแล้ว
เฉินชางรวบฉินเยว่เข้าสู่อ้อมแขน จูบหน้าผากเบาๆ เอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ“โชคใหญ่ที่สุดในชีวิตฉันก็คือได้พบเธอ! ที่รัก รอฉันกลับมาแต่งกับเธอนะ!”
พูดจบเฉินชางก็ลุกขึ้นเดินออกไปสะพายเป้สัมภาระที่ฉินเยว่เตรียมให้เขา ในเป้บรรจุเสื้อผ้าสะอาด กางเกงชั้นในกับถุงเท้า บัตรประจำตัว เงินย่อยจำนวนหนึ่ง…บางครั้ง ความรักก็ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมากมาย เพียงการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ก็พอแล้ว
ฉินเยว่ไม่ได้ออกไปส่งเฉินชาง เธอกลัวตัวเองจะร้องไห้พูดกันตามตรง ทุกครั้งที่ต้องเดินทางไปประชุม ความจริงแล้วฉินเยว่ติดตามไปกับเฉินชางได้เสมอแต่ทว่า… เธอคิดว่าถ้าตัวเองไปด้วยกลัวจะเป็นการรบกวนและกระทบต่อเฉินชางได้
เธอต้องการเพียงทำหน้าที่ตามที่ภรรยาคนหนึ่งสมควรทำ อยู่ในจุดที่จะไม่ทำให้เฉินชางกังวลเท่านั้นฉินเยว่ยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องพักของอาคารที่พักบุคลากรโรงพยาบาลอันดับสอง มองเฉินชางที่ลงไปชั้นล่างแล้ว
หลังจากเฉินชางลงมาก็เหลียวกลับไปมองฉินเยว่แวบหนึ่ง พลันสังเกตเห็นว่าหญิงสาวคนนี้มองตนอยู่ตรงหน้าต่างขณะที่สบตากัน จู่ๆ เฉินชางก็ยิ้มออก
