มา น้ำตาเอ่อขึ้นมาตรงขอบตาฉินเยว่เล็กน้อยในเวลานี้เอง เฉินชางพลันตะโกนขึ้นมา
“ฉินเยว่! รอฉันกลับมาแต่งกับเธอนะ!”“ซ่า…”
พอพูดจบ เฉินชางก็เดินออกไป ฉินเยว่ที่ถูกทิ้งไว้ริมหน้าต่างหัวเราะทั้งน้ำตาคุณตาคุณยายที่อยู่ละแวกนี้มองดูเจ้าหนุ่มคนนี้ ราวกับได้เห็นตัวเองในสมัยก่อน วัยหนุ่มช่างดีจริงๆ!
จี้หรูอวิ่นก็ลางานตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว พอได้ยินเสียงตะโกนของเฉินชางก็เดินเข้ามาหาฉินเยว่ด้วยรอยยิ้ม“เมื่อก่อนแม่กับพ่อของลูกก็เคยมารอดูลูกกลับมาอยู่ตรงนี้ทุกวันเหมือนกัน ดูเอาเถอะ เดี๋ยวลูกก็จะแต่งออกไปแล้ว”พูดๆ ไป จี้หรูอวิ่นก็น้ำตาคลอแล้วเช่นกัน ลูกสาวกำลังจะออกเรือนแล้ว
ฉินเยว่เห็นแม่ก็เช็ดน้ำตาตรงหางตา เข้าไปเอ่ยปลอบ“พอแล้วค่ะ แม่อย่าร้องไห้สิคะ! แม่กับพ่อเอาแต่บอกให้หนูรีบแต่งออกไปเร็วๆ หน่อยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็ดีแล้วไงคะ หนูจะทำให้สมหวังแล้วไง”
กว่าเฉินชางจะมาถึงสนามบินนานาชาติเมืองหลวงก็บ่ายสองกว่าๆ แล้ว เขาโทรหาเสี่ยวรุ่นฟาง“รัฐมนตรีเสี่ยว ผมมาแล้วครับ”
เวลานี้เสี่ยวรุ่นฟางอยู่กับเจี่ยเจิง หลังจากได้ยินก็เอ่ยถามเจี่ยเจิง “เฉินชางมาแล้ว จะให้เขา… มาไหมคะ”เจี่ยเจิงพยักหน้า “อืม ลองพบเขาดูแล้วกัน”
เสี่ยวรุ่นฟางตอบไปว่า “เธอมาที่กระทรวงการต่างประเทศเถอะ ฉันอยู่ที่นี่ รอเธอมาถึงด้านล่างแล้วจะส่งคนไปรับ”เฉินชางชะงักไป “กระทรวงการต่างประเทศเหรอครับ?”หลังจากวางสาย เฉินชางยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อน
