ไม่ได้ “เหล่าสวี เฉินชาง… คือใครกัน”
สวีหย่งกังเอ่ยยิ้มๆ “หมอคนหนึ่งน่ะ ทักษะยอดเยี่ยมมาก ไม่เป็นไรหรอก มีพวกเราอยู่ นายยังไม่วางใจอีกเหรอ”
เจิงกั่วเท่าหัวเราะ “ไม่มีอะไรหรอก ฉันเคยได้ยินคนพูดถึงชื่อนี้หลายคนเลย อยากรู้ก็เลยมาถามนายดู”
คนในวงการแพทย์ที่อยู่บนเครื่องบินรู้จักเฉินชางกันไม่น้อยเลยจริงๆ พวกหวังทงกับกงไต้เจินจากปักกิ่งยูเนียนก็มาด้วย ทางประเทศให้ความสำคัญกับปฏิบัติการช่วยเหลือครั้งนี้มาก
อันที่จริง ตอนแรกที่สวีหย่งกังเห็นเสี่ยวรุ่นฟางบอกว่าจะเรียกเฉินชางมา อารมณ์เขาซับซ้อนมาก ทั้งอยากให้มาแต่ก็ไม่อยากให้มาเช่นกัน ภารกิจแบบนี้ อันที่จริงสวีหย่งกังประสบมานักต่อนักแล้ว
ส่วนใหญ่แล้วพอมีครั้งแรกก็จะมีครั้งต่อไปอีก เรื่องลำบากนะ ไม่ต้องพูดถึงเลย ประเด็นสำคัญคือบางครั้งก็รับประกันปัญหาด้านความปลอดภัยได้ไม่เต็มที่ มองจากกองทหารติดอาวุธที่อยู่รอบข้างพวกนี้ก็รู้แล้ว ครั้งนี้ยังถือว่าดี ครั้งก่อนตอนออกปฏิบัติการช่วยเหลือประเทศที่เละเทะเพราะสงคราม พวกเขาเคยตกอยู่ในความเป็นความตายมาแล้ว
เฉินชางมองฉินเยว่เงียบๆ เขารู้สึกว่าฉินเยว่ต้องไม่มีความสุขแน่อยู่แล้ว ใกล้จะแต่งงานแล้วแต่ตนกลับต้องออกไป
แต่ว่า… เขาไม่คิดเลยว่าจู่ๆ ฉินเยว่จะยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ไอ้หยา รีบไปเถอะ แต่ว่า… ระวังเรื่องความปลอดภัยด้วยละ ฉันก็รู้นั่นแหละว่าวันๆ คุณอยู่แต่ที่บ้านจนเบื่อแทบแย่แล้ว
คุณไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่อง
