บทที่ 641 เขาโกงข้อสอบ
มีคนมองไปทางอวี้หงซิ่นนายอำเภอของตำบลอี้คังอย่างอดใจไม่ไหว
“ใต้เท้า ท่านคิดว่าเรื่องนี้…”
สีหน้าของอวี้หงซิ่นไม่ดีนัก หากเรื่องนี้เป็นความจริง อย่าว่าแต่เขาที่หนีไม่พ้น ขุนนางทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสอบครั้งนี้ก็ไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้เช่นกัน
เขากวาดสายตามองทุกคนบริเวณนั้นอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เฮอะ! ข้าคิด? ข้าจะคิดว่าอะไรรึ? ข้าว่าเรื่องนี้คือปั้นน้ำเป็นตัว เหลวไหลทั้งเพ”
“พวกเจ้าเข้าใจว่าข้าตกจากหลังม้าแล้วพวกเจ้าจะมีจุดจบที่ดีอย่างนั้นรึ?”
“ยืนบื้ออยู่ทำไม รีบไปพาคนมาพบข้าเดี๋ยวนี้”
……
“ขอรับ!” ผู้ใต้บังคับบัญชาตกอกตกใจ รีบร้อนออกไปตามคน
แต่พวกเขาก็ยังคงเคลื่อนไหวช้าไปหนึ่งก้าวอยู่ดี เพราะเรื่องนี้ได้แพร่กระจายออกไปแล้ว ทั้งยังดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก
ครั้นนายอำเภออวี้หงซิ่นได้ยินข่าวนี้ก็โมโหจัด กวาดถ้วยชาบนโต๊ะตกลงบนพื้นในคราวเดียว
เพล้ง!
เขาเดือดดาลยิ่งนัก เพราะเขาแจ้งแก่ใจดีว่า ถ้าเรื่องนี้ไม่มีใครคอยเติมเชื้อเพลิงอยู่เบื้องหลังก็ไม่มีทางแพร่กระจายออกไปเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็วเช่นนี้
“ใคร? มันเป็นใคร?” นายอำเภออวี้หงซิ่นยากจะงับโทสะ “กล้ามางัดข้อกับข้าแบบนี้ อย่าให้ข้ารู้นะว่าใคร ไม่อย่างนั้น…”
ผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าเงยขึ้นมาสักคน
“เปิดศาล” ไม่ว่าจะเป็นใคร แม้นายอำเภออวี้หงซิ่นจะไม่อยากเปิดศาลเพียงไหนก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได
