บทที่ 642 ยืดเยื้อต่อไปไม่เป็นการดี
เยี่ยนเหออันหันหน้ามาถาม “เจ้าว่าอะไรนะ?”
“แฮ่ก ๆๆ…” อาโม่ยืนตัวตรง หายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยว่า “คุณชาย เมื่อครู่นี้มีคนมารายงานว่ามีคนไปร้องเรียนกับใต้เท้านายอำเภอว่าที่หนึ่งของเสี้ยนซื่อทุจริตในการสอบ ตอนนี้กำลังพิจารณาคดีอยู่ขอรับ”
“บ่าวว่าเรื่องนี้เป็นไปได้มากทีเดียว ท่านคือใคร ท่านคือคุณชายเยี่ยนเชียวนะ ถ้าแม้แต่ท่านยังไม่ได้ที่หนึ่งของเสี้ยนซื่อ แล้วใครยังจะสอบได้?”
“บ่าวว่าเขาจะต้องโกงแน่ ๆ!”
“ตอนนี้ประเสริฐนัก รอให้นายอำเภอตัดสินคดีเสร็จ ที่หนึ่งของเสี้ยนซื่อก็จะตกเป็นของท่านแล้ว ดูซิว่าต่อไปพวกคุณหนูทั้งหลายจะกล้าดูถูกคุณชายอีกไหม…”
……
“อาโม่!” เยี่ยนเหออันขมวดคิ้วน้อย ๆ ตำหนิเสียงเบา “คำพูดพวกนี้เจ้าพูดได้อย่างนั้นรึ?”
อาโม่รีบหุบปาก ยอมรับความผิดแต่โดยดี “ขออภัยขอรับ คุณชาย บ่าวไม่ได้ตั้งใจ บ่าวดีใจเกินไปก็เลย…”
“พอแล้ว! คำพูดแบบนี้อย่าเอาไปพูดกับคนนอก เข้าใจไหม? จะพูดอย่างไรพวกนางก็เป็นเจ้านาย ถ้าท่านพ่อ ท่านแม่ หรือท่านย่าของข้า ไม่ว่าใครคนใดมาได้ยินเข้า เจ้าคิดว่าเจ้ายังจะยืนอยู่ตรงนี้ได้อีกงั้นรึ?” เยี่ยนเหออันตำหนิอาโม่ยกใหญ่
ถึงอย่างไรอาโม่ก็ติดตามเขามานานหลายปี เขาไม่หวังให้อีกฝ่ายต้องมาเกิดเรื่องเพราะเหตุเล็กน้อยเช่นนี้
“ขอรับ บ่าวผิดไปแล้ว” อาโม่ยอมรับผิดอีกครั้ง
“ไป พวกเราไปดูกันเถอะ”
“ไปไหนขอรับ?”
“เจ้าบอกว่าตอนนี้นายอำเภอกำลังพ
