ิจารณาคดีไม่ใช่รึ? พวกเราไปดูกันเถอะ”
“ขอรับ!” อาโม่ตามไปด้วยความยินดี
เขาบ่นไปตลอดทางว่าที่หนึ่งของเสี้ยนซื่อต้องตกเป็นของเยี่ยนเหออันอย่างไม่ต้องสงสัย เจ้าคนแซ่จูอะไรนั่นมีแต่จะต้องถอยทางให้
เยี่ยนเหออันยังเยาว์วัยไร้ประสบการณ์ คนข้างกายยกยอตนเองเช่นนี้ เขาย่อมดีใจเป็นธรรมดา
แต่เป็นเรื่องจริงหรือที่คนผู้นั้นทุจริตในการสอบ?
เขาอดจะย้อนนึกไปถึงเด็กหนุ่มที่ได้เห็นในวันนั้นไม่ได้…ดวงตาไร้เดียงสาราวเด็กน้อย บริสุทธิ์กระจ่างใสจนเห็นก้นบึ้ง
คนที่มีดวงตาเช่นนั้นจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้?
เยี่ยนเหออันถึงอย่างไรก็เชื่อไม่ลง
เขาไม่รู้เหมือนกันว่าเขาควรอยากให้อีกฝ่ายทุจริตในการสอบ หรือควรเชื่อว่าอีกฝ่ายถูกคนใส่ร้ายกันแน่?
“คุณชาย คุณชาย ท่านไปผิดทางแล้วขอรับ ประตูใหญ่ของจวนอยู่ทางนี้…” อาโม่กำลังพูดอยู่ก็สังเกตว่าเจ้านายของตนเดินไปผิดทางเสียแล้วจึงรีบคว้าตัวคนเอาไว้
เยี่ยนเหออันค่อยพบว่าตนเองเดินมาผิดทางจึงรีบวกกลับมา
ตอนที่พวกเขาไปถึง นอกที่ว่าการมีคนมามุงอยู่เต็มไปหมด
ขณะที่อาโม่เดินนำเยี่ยนเหออันเบียดเข้าไปข้างใน ไม่รู้ว่ามีใครจดจำเขาได้ จึงตะโกนขึ้นมาว่า “คุณชายเยี่ยน เป็นคุณชายเยี่ยน คุณชายเยี่ยนมาแล้ว”
“หา เป็นคุณชายเยี่ยนจริง ๆ?”
“คุณชายเยี่ยน ท่านก็มาดูเจ้าคนขี้โกงคนนั้นเหมือนกัน?”
……
เยี่ยนเหออันที่ถูกคนรุมถามพลันรู้สึกว่าตนเองคิดผิดเสียแล้ว
เขาไม่น่าฟังอาโม่แล้วมาที่นี่ด้วยตัวเองเลย
