ะไรไม่ถูกเหมือนกันจะได้หน้าขนาดไหนกันนะ เป็นแพทย์ระดับเฉินชางได้ก็คุ้มค่าแล้วจริงๆ!
เหล่าหม่าทอดถอนใจบอก “มีหม่าอยู่ทั้งคนทำไมต้องมีชาง!”เพียะ!ไม่ผิดคาด สิ้นคำก็มีฝ่ามือทรงประสิทธิภาพทำให้เหล่าหม่าตระหนักความจริง
เหล่าหม่ามองสวีหยงกังด้วยสีหน้าน้อยใจ“ทำไมคุณลงมืออีกแล้ว ผมพูดอะไรผิดหรือ”สวีหยงกังสายหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง
“ต้องเป็นไม่มีหม่า แต่ต้องมีชางต่างหาก!คุณลองพูดมา คุณมีประโยชน์อะไร เฉินชางเขาช่วยคนได้ ส่วนคุณก็แค่กินเยอะเท่านั้น!”หลังพูดจบทุกคนก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
ดวงตาเหล่าหม่ามีความโกรธ เขามองเฉินชางเหมือนมองศัตรูที่เป็นตายไม่ขออยู่ร่วมโลกเดียวกันส่วนเฉินชางก็ยิ้มบาง ก้มหน้ามองหกนิ้วใต้สะดือของเหล่าหม่าเหล่าหม่าโมโหในตอนแรก อย่างไรคนเราจะแฉคนก็ไม่แฉจุดอ่อน
แต่…เขาพลันห่อเหี่ยว ล่วงเกินไม่ได้!ช่างเถอะๆ เรื่องที่ฉันหมาผู้นี้เสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการให้เด็กอย่างนายมาผ่าตัดให้เวลานี้หวงชิวอิ่งเตรียมจากไป เธอหันมายิ้มพูดกับเฉินชาง
“ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าคุณเชี่ยวชาญด้านไหนกันแน่!แต่อันคิดว่า…คุณต้องมีพรสวรรค์ด้านสูตินรีเวชแน่หากคุณอยากเรียน จำไว้ว่าให้โทรหาฉันนะ”
พูดจบหวงชิวอิ่งก็จากไปหัวหน้ารอบข้างเห็นปัญหาคลี่คลายแล้วก็พากันแยกย้าย“ศาสตราจารย์เฉิน มีเวลาก็มาเดินเล่นที่แผนกโลหิตวิทยาได้นะ”
“ศาสตราจารย์เฉิน ไปแล้วนะ!”“ใช่ ศาสตราจารย์เฉิน มีธุระอะไรโทรมานะ”ห้องฉุกเฉินในตอนนี
