้สงบลง
อูถงผู่มองเฉินชาง อดถอนหายใจไม่ได้ “ผมชักเสียใจแล้วจริงๆ!”เฉินชางงุนงง “เสียใจอะไรเหรอครับ”สวีหยงกังกับเหล่าหม่าก็มองผู้อำนวยการด้วยความสงสัย
อูถงผู่ยิ้มหึๆ บอก “เสียใจที่ให้คุณลาหยุดนะสิผมยังพูดอยู่เลยว่าแผนกฉุกเฉินไม่มีคุณดำเนินงานได้ตอนนี้ดูท่าแผนกฉุกเฉินจะไม่มีคุณไม่ได้จริงๆ!”
ได้ยินผู้อำนวยการพูดแบบนี้ สวีหยงกังก็หน้าแดง ถอนหายใจแล้วตบเหล่าหม่าเหมือนเจ็บใจที่ไม่อาจหลอมเหล็กเป็นเหล็กกล้าได้“แล้วดูคุณสิ ให้คนไม่เอาไหนอย่างคุณ
เวลาปกติอ่านหนังสือให้มากหน่อย วันๆ ดูแต่บ้าน บ้านมีอะไรน่าดูหะอ่านบทความวิจัย อ่านวารสารไม่ได้หรือไง”เหล่าหม่ามองสวีหยงกังด้วยสีหน่างุนงงเห็นเขากับผู้อำนวยการอูลุกขึ้นจากไป เขาก็พลันน้อยใจเหลือแสน
สุดสัปดาห์นี้ก็ต้องสอบอภิปรายวิทยานิพนธ์จบการศึกษาแล้วตอนนี้เฉินชางยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรทั้งนั้นหัวข้อยังไม่ได้กำหนด เนื้อหายังไม่ได้กำหนดยิ่งไม่ต้องพูดถึงพาวเวอร์พอยต์กับบทความวิจัยเลย
นึกถึงตรงนี้เฉินชางก็ใจคอเหี่ยวแห้งความจริงเฉินชางเอาสิ่งที่ตัวเองเคยบรรยายเมื่อก่อนมาจัดการได้แต่เฉินชางรู้สึกผิดต่ออาจารย์เมิ่ง
กลับมาจากงานประชุม AATS ไม่นาน อาจารย์เมิ่งกับหัวหน้าหลี่ก็กลับโรงพยาบาลอันหยางแล้วแม้เฉินชางจะเคยครุ่นคิดเรื่องจบการศึกษามาอย่างถี่ถ้วนแล้วแต่ท้ายที่สุดเขายังคงอาลัยอาวรณ์
ถึงอย่างไรตอนนั้นเขายังเป็นแค่นกน้อยออกจากรังเพื่อเพิ่มจำนวนการผ่าตัด ทุ
