หวังที่สุดถูกเหยียดหยาม รู้สึกบ้านนอก
ไม่คิดเลยว่าพ่อที่ตนเคยห่วงว่าเขาเป็นแรงงานจะสร้างความขายหน้าให้ตัวเอง จะก้าวออกมาปกป้องแต่เธอกลับไม่รังเกียจตัวเองที่ทำตัวน่าขายหน้า!
ไปเป็นมือที่สาม…เรื่องแบบนี้หากเป็นสมัยก่อนต้องถูกแขวนกรงหมูจับกดน้ำสำหรับพ่อแม่ที่เรียบง่ายและอนุรักษ์นิยม
เรื่องที่ตัวเองทำต้องไม่ได้รับการยอมรับในแง่ศีลธรรมแน่นอนแต่ตอนที่ตัวเองทำผิด พ่อกลับชดใช้ให้ลูกสาวเขาไม่เพียงไม่โทษตัวเอง
แต่อ้าแขนต้อนรับความอับอายทั้งหมดวินาทีนี้ เฉินเสี่ยวลี่อดถอนหายใจไม่ได้ความรู้สึกผิดขยายไปสู่หัวใจ
เฉินเสี่ยวลี่พลันไม่กล้าเงยหน้ามองพ่อเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรเป็นลูกสาวหาแต่เรื่องให้พ่อกับแม่ทั้งวัน
พูดอะไรก็เปล่าประโยชน์หลังจากนี้ดีกับพวกท่านสักหน่อยดีกว่า…หลังเฉินเสี่ยวลี่ถูกส่งเข้ามาในห้องสังเกตอาการ
เธอมองเฉินจื้อฟู่ที่เตรียมตัวจากไปเธอพลันร้องเรียก “พ่อคะ!”เฉินจื้อฟู่เตรียมหันตัวมามองลูกสาว อยากพูดอะไรบางอย่าง
แต่คิดไปคิดมาก็ไม่รู้ควรพูดอะไรเขายิ้มเดินออกไป เห็นรอยยิ้มของพ่อเฉินเสี่ยวลี่รู้ว่าพ่อยกโทษให้ตัวเองแล้ว เธอร์้องไห้!
ร้องไห้จนปวดใจที่แท้คนที่ไม่รังเกียจเธอที่สุดบนโลกนี้คนที่รักเธอมาตลอดก็คือพ่อแม่
หลังเดินออกจากห้องสังเกตอาการ เฉินจื้อฟู่มาหาเฉินชาง“เฉินชาง ลุงขอบคุณนะ!”เฉินชางยิ้มบอก “ไม่เป็นไรครับ คุณลุงไม่ต้องเกรงใจ!”
เฉินจื้อฟู่ยิ้มชื่นบอก “แล้วเสี่ยวลี่จะไม่เป
