็นไรใช่ไหม”เฉินชางพยักหน้า “ครับ น่าจะไม่มีปัญหาค่าที่ตรวจซ้ำในวันนี้ส่วนใหญ่ปกติดี แตยังต้องฟื้นตัวสักระยะ”
เฉินจื้อฟู่พยักหน้า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้วป้าเธอจะค้างอยู่ที่นี่สักสองสามวัน พรุ่งนี้ลุงจะกลับอวิ่นหนานแล้ว”เฉินชางอืมรับคำ “ครับ คุณลุงไม่ต้องห่วง มีผมอยู่ วางใจได้”
เฉินจื้อฟู่อยากพูดอะไรบางอย่างแต่ลังเลแตมองเฉินชาง เขายังคงอดพูดไม่ได้“เฉินชาง ลุงขอร้องเธอเรื่องหนึ่งได้ไหม”
เฉินชางยิ้มบอก “คุณลุง มีอะไรพูดออกมาได้เต็มที่เลยครับ”เฉินจื้อฟู่พยักหน้า “คือว่า… เรื่องของเสี่ยวลี่ เธออย่าบอกใครนะ”“ได้ครับ ผมรับประกันว่าจะไม่บอก
ผมโทรหาพ่อกับแม่ บอกให้พวกเขาก็อย่าบอกใคร คุณลุงวางใจได้”เฉินจื้อฟู่พยักหน้า “อืม ลุงไปแล้ว ลุงจะไมมาเยี่ยมเสี่ยวลี่ที่ไซต์งานยังมีงานอีก แล้วก็… ลุงอยากให้เธอคิดทบทวน”
เฉินชางบอก “ผมจองตั๋วให้ลุงนะครับ”เฉินจื้อฟู่ยิ้มอย่างกระดาก “ไม่ต้องหรอก ลุงซื้อตั๋วรถไฟแล้วตอนเช้า”เขาทิ้งเงินไว้ให้ภรรยาแล้ว ให้เธอดูแลลูกสาว
ส่วนตัวเองซื้อที่ตั๋วแบบที่นั่งแข็งออกจากเมืองหลวงไปคุนหมิง หนึ่งวันสิบแปดชั่วโมงค่าตั๋วสามร้อยยี่สิบหยวน
ตอนมา เฉินจื้อฟู่เพิ่งเคยนั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกและอาจเป็นครั้งสุดท้าย ราคาแพงขนาดนั้น เขาขึ้นไม่ลง…
วันถัดมา หลังจากที่เฉินจื้อฟู่จากไปเฉินเสี่ยวลี่ก็ออกจากห้องสังเกตอาการเธอดูอาการดีขึ้นมากแล้ว
ห้องสังเกตอาการค่อนข้างเคร่งครัดเรื่องเวลาเข้าเย
