เครื่องบินแล้วโทรหาผม ผมจะไปรับครับ”ฝ่ายตรงข้ามลังเลชั่วครู่ก่อนพยักหน้าตอบรับ
เฉินชางส่งข้อมูลให้ฉินเยว่ ส่งบัตรประชาชนไปให้จองตั๋วนอนแบบแข็งให้ เฉินชางเดาว่าโรงเรียนแจ้งเรื่องของเฉินเสี่ยวลี่ให้หัวหน้าครอบครัวทราบแล้ว ย้อนนึกถึงน้ำเสียงตอนที่พูดคุยกับเสียงแหบพร่าของเฉินจื้อฟู่ เฉินชางอดส่ายหน้าไม่ได้ คนเป็นพ่อเป็นแม่เจอลูกสาวแบบนี้เป็นเรื่องช่วยไม่ได้จริงๆ
คืนนั้นเฉินชางมาดูเฉินเสี่ยวลี่ติดต่อกันหลายรอบ เธอฟื้นแล้ว นอนอยู่บนเตียงแต่เหนื่อยล้ามาก กำลังหลับอยู่ เฉินชางให้พยาบาลให้กลูโคสกับกรดอะมิโน ได้ยินเสี่ยวโหรวบอกว่าเธอไม่ได้กินดีๆ มาหลายวันแล้ว เมื่อคืนงานไม่ยุ่งมาก เฉินชางเปลี่ยนเวรแล้วก็นอนชดเชย แล้วลุกขึ้นมาขับรถไปที่สนามบิน
หลังเห็นเฉินจื้อฟู่ เฉินชางก็อึ้งแล้ว! ปกติถึงแม้เฉินจื้อฟู่จะแต่งตัวบ้านนอก แต่สภาพจิตใจของเฉินจื้อฟู่ดีมาก เขาที่ทำงานกรรมกรบ่อยๆ มีสภาพร่างกายไม่เลวมาตลอด แต่เฉินจื้อฟู่ในวันนี้ดูแก่หง่อมลงมาก เส้นผมทั้งหัวขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและซีดเซียว สภาพเหมือนสองวันนี้ไม่ได้นอนเฉินชางรีบเข้าไปหา “คุณลุงครับ!”หลังเฉินจื้อฟู่เห็นเฉินชางก็พยักหน้าด้วยสายตาเลื่อนลอย
ขึ้นรถ เฉินชางก็หาโรงแรมให้เฉินจื้อฟู่ก่อน จองห้องแล้ว จากนั้นก็ขับรถไปรับภรรยาของเฉินจื้อฟู่ที่สถานีรถไฟ ทันทีที่สองสามีภรรยาเจอหน้ากัน ภรรยาก็ร้องไห้ทันทีเหมือนกับเจอเสาหลัก ถึงเฉินจื้อฟู่
