นั้น รองเท้าหนังสีดำ กางเกงลายพรางที่ใช้ทำงานซักจนซีดขาวกับเสื้อยืดเก่าสีเทาหญิงสาวจ้องเฉินจื้อฟู่ ถามเสียงเย็นชา “มีอะไร”
เฉินจื้อฟู่ตึงเครียดเล็กน้อย มือถือเงินก้อนใหญ่ มองหญิงคนนี้ วิตกกังวลเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจัดการเรื่องนี้ เขาไม่อยากจัดการจริงๆ แล้วก็ไม่อยากเผชิญหน้า ความอับอายและความรู้สึกผิดในใจทำให้เขาได้แต่ยืนพูดไม่ออก
ใต้ดวงอาทิตย์ หญิงคนนั้นถือร่มกันแดด สวมแว่นดำ สวมชุดกระโปรงสีขาว รองเท้าส้นสูง ดูเย็นยะเยือก เฉินจื้อฟู่แต่งตัวบ้านนอก ยืนอยู่ใต้ดวงอาทิตย์จ้า เหงื่อทำให้ใบหน้าเขาดูสว่าง ใบหน้าที่หวั่นวิตกจ้องมองหญิงคนนั้น เขาตึงเครียดมาก ทั้งสองไม่ได้เอ่ยปาก
ท้ายที่สุดเฉินจื้อฟู่ทนไม่ไหว พูดเสียงดังว่า “ผมเป็นพ่อของเฉินเสี่ยวลี่”
