อฟู่จ้องเด็กสาว ไม่พูดเป็นนาน แค่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าเฉินชางบอก “คุณลุง น่าจะไม่เป็นไรแล้วครับ เธอน่าจะขาดเลือดกับพักผ่อนไม่เพียงพอ หลายวันนี้ก็ไม่ได้กินข้าวทำให้ขาดสารอาหาร พวกคุณลุงวางใจเถอะครับ”
เฉินจื้อฟู่พยักหน้าพูดกับเฉินชางเสียงเบา “เฉินชาง รอหลังเธอฟื้นขึ้นมาแล้วฝากบอกเธอทีว่า ลุงไม่โทษเธอ ให้เธอไม่ต้องกลัว อยู่ปักกิ่งเหนื่อยแล้วก็กลับบ้านมาพักผ่อน ลุงเลี้ยงเธอมาได้ยี่สิบปี ก็ยังเลี้ยงเธอได้อีกยี่สิบปี”ไม่มีใครสังเกตว่าขนตาของเฉินเสี่ยวลี่ที่นอนอยู่บนเตียงขยับไหวเล็กน้อย น้ำตาไหลลงมา
ตอนที่เตรียมจะออกไป พลันมีนางพยาบาลคนหนึ่งวิ่งเข้ามา“ศาสตราจารย์เฉิน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาวางเงินห้าหมื่น บอกว่าเป็นค่ารักษาพยาบาลของเฉินเสี่ยวลี่ค่ะ”หลังเฉินชางได้ยินก็หน้าเปลี่ยนสี อย่าบอกนะว่า… ภรรยาหลวงที่เฉินเสี่ยวลี่ไปเป็นมือที่สาม? แล้วก็เป็นผู้หญิงที่ติดป้ายผ้าที่ด้านนอก?
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางรีบวิ่งออกไปข้างนอก ส่วนเฉินจื้อฟู่ยังไวกว่าเฉินชางเสียอีก หลังออกมาเฉินชางพูดกับนางพยาบาล “เงินละ แล้วคนอยู่ไหน”นางพยาบาลชี้ผู้หญิงผอมบางที่กำลังเดินออกไปข้างนอก “เป็นเธอค่ะ”เวลานี้เฉินจื้อฟู่หยิบเงินวิ่งออกไปข้างนอก เฉินจื้อฟู่เร็วมาก หลังออกมาก็ตะโกนเรียกผู้หญิงคนนั้น “เดี๋ยวก่อน!”
เฉินชางได้ยินดังนั้นรีบไล่ตามออกไป หลังผู้หญิงได้ยินเสียงตะโกนก็หยุดฝีเท้า เธอหันตัวมามองเฉินจื้อฟู่ที่ยืนอยู่ตรง
