บทที่ 1412 ผู้หญิง ลำบาก ผู้หญิง!อากาศเดือนเจ็ดร้อนขึ้นทุกที แต่แผนกฉุกเฉินเหมือนมีแต่อุณหภูมินี้ตลอดกาล ฤดูหนาวก็ใช่ ฤดูร้อนก็เช่นกัน ต่อให้เป็นฤดูร้อนที่ร้อนแผดเผา แผนกฉุกเฉินก็เป็นเช่นนี้ กระทั่งในบางครั้งกลางคืนยังค่อนข้างอึมครึม ในอากาศราวยี่สิบห้าองศาเซลเซียส เหมือนเป็นสภาพแวดล้อมที่ร่างกายคนสบายที่สุด ไม่จำเป็นต้องระบายความร้อนมาก แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มความร้อนอะไร
หลายวันนี้เฉินชางอยู่สบายและพอใจมาก ทุกวันมีคนส่งข้าวให้กิน งานก็ไม่เหนื่อยจนเกินไป พวกนางพยาบาลสาวก็ดูแลเฉินชางดีมาก อุตส่าห์ได้โอกาสที่มือศาสตราจารย์เฉินชางบาดเจ็บ ก็ต้องแสดงออกดีๆ หน่อยไม่ใช่หรือ เมื่อเป็นแบบนี้ มือของเฉินชางจึงฟื้นฟูไวมาก
สถานที่ที่อยู่ใกล้ศูนย์ฉุกเฉินที่สุดมีโรงเรียนศิลปะอยู่แห่งหนึ่ง หลังมือเฉินชางบาดเจ็บ เหล่าหม่าก็บอกเฉินชาง “การดูสาวงามช่วยฟื้นฟูบาดแผลได้” เฉินชางไม่เห็นด้วย เขารู้ว่าเหล่าหม่ากำลังวางกับดักตัวเอง ถึงแม้ไม่รู้ว่ามองสาวงามช่วยฟื้นฟูบาดแผลได้หรือไม่ แต่เขารู้ว่าถ้าฉินเยว่รู้เข้า ตัวเองได้ถูกหักกระดูกแน่นอน
แต่ว่า… เฉินชางยังคงไปดู ไม่ใช่ว่าวิวฤดูร้อนค่อนข้างดี แล้วก็ไม่ใช่เพราะบรรดาพี่สาวตัวน้อยค่อนข้างแต่งตัวทันสมัยในฤดูร้อน แต่เขามาดูเฉินเสี่ยวลี่เพราะคำสั่งของพ่อแม่ เฉินเสี่ยวลี่กับเฉินชางมาจากหมู่บ้านเดียวกัน พ่อของเขาเฉินต๋าไห่กับเฉินจื้อฟู่เติบโตมาด้วยกัน ความสัมพันธ
