เฉินต๋าไห่ก็นับว่าเข้าใจแล้ว ต้องเป็นเพราะทะเลาะเรื่องเงินกับที่บ้านแน่นอน แถมบล็อกญาติอีกต่างหาก เฉินจื้อฟู่ต้องกังวลว่าลูกสาวจะกินอยู่ไม่สบาย ตัวเองก็ไม่สะดวกมาหา กลัวว่าจะทำให้ลูกสาวขายหน้า จึงให้เฉินชางเอาเงินมาให้แทน เฉินชางถอนหายใจ ถอนเงินหนึ่งหมื่นหยวนจากตู้เอทีเอ็มใกล้ๆ แล้วตรงไปที่โรงเรียนศิลปะ
การตกแต่งของที่นี่ดีมาก ดีกว่ามหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางที่เฉินชางเรียนอยู่ไม่รู้ตั้งเท่าไร หน้าประตูโรงเรียนมีรถจอดอยู่หลายคัน รถเบนซ์ รถ BMW รถออดี้ รถแลนด์โรเวอร์ล้วนมีหมด บางครั้งยังเห็นรถสปอร์ตสองสามคัน ส่งเสียงคำราม ปล่อยฮอร์โมนท่ามกลางฤดูร้อนอบอ้าว จากนั้นก็วิ่งฉิวจากไป หลังมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เฉินชางก็ตกตะลึง เพราะตรงสนามกีฬามีป้ายแถบผ้าสีแดงแขวนอยู่ เดินไปสองสามก้าว ไม่เพียงแค่สนามกีฬา เขาพบว่ารอบตึกหอพักหมายเลข 12 ล้วนเต็มไปด้วยป้ายแถบผ้าหลายเส้นมาก! ทุกสามถึงห้าเมตรก็จะเห็นหนึ่งป้าย!
ป้ายนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือตัวหนังสือบนป้าย‘ขอบคุณเฉินเสี่ยวลี่ห้องสองปีสามภาควิชาการแสดงที่ให้บริการทางกายสามีฉันฟรีๆ!’‘ขอบคุณเฉินเสี่ยวลี่ห้อง 419 หอพักหมายเลข 12 ที่ให้บริการทางกายสามีฉันฟรีๆ! ลำบากคุณแล้ว!’‘ขอขอบคุณ…’
ตัวหนังสือพวกนี้แขวนอยู่เต็มรั้วโรงเรียน เวลานี้เป็นเวลาพักเที่ยง มองโรงอาหาร สนามกีฬา และใต้ตึกล้วนเต็มไปด้วยป้ายแถบผ้าเหล่านี้ เฉินชางตกตะลึงไป! เพราะเขาจำได้ชั
