นเกีย ทุกครั้งเวลาให้เงินเฉินเสี่ยวลี่จะฝากญาติๆ โอนให้ แต่เฉินเสี่ยวลี่ค่อนข้างดื้อรั้น ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็บล็อกญาติเหล่านั้น ดังนั้นพวกญาติก็ลำบากใจ เลยไม่เพิ่มเพื่อนเสียเลย
ตอนปีที่แล้ว เฉินจื้อฟู่คิดไปคิดมาก็ตัดสินใจมาทำงานที่เมืองหลวง ประการแรกเพราะหาเงินได้ ประการต่อมาซึ่งสำคัญที่สุด คือหาเวลาพาลูกสาวออกมากินของอร่อยได้ ถึงอย่างไรก็เป็นเมืองหลวง เฉินจื้อฟู่ก็ทนลำบากได้ งานอะไรเขารับทำหมด หลังมาถึงเขาก็ซ่อมรถไฟใต้ดิน ซ่อมบ้าน เช็ดกระจกตึกสูง ทำงานอันตราย งานสกปรก งานเหนื่อยมาไม่น้อย
แต่ตอนที่เฉินจื้อฟู่หาเงินได้ อยากชวนลูกสาวมากินข้าว แล้วไปหาเธอที่โรงเรียนศิลปะ ทุกครั้งเขาจะถูกปฏิเสธอย่างเย็นชา จากนั้นเธอก็หาสารพัดเหตุผลไม่ให้เฉินจื้อฟู่มาโรงเรียน เธอจะไปหาเฉินจื้อฟู่เอง แถมหลังเจอหน้าแล้วก็ไม่พูดมากมาย หยิบเงินแล้วก็ไป นานวันเข้าเขาก็ไม่ได้โง่ มองลูกสาวแต่งตัวอย่างกับเจ้าหญิง เขาก็ดีใจ มองลูกสาวจากไปแต่ไกลๆ ในใจเขาดีใจมาก ถึงอย่างไรใจผู้เป็นพ่อก็รู้ดี เขาคิดว่าเด็กสาวอยู่ในวัยต่อต้าน นี่เป็นเรื่องปกติ เฉินจื้อฟู่ก็เข้าใจ ลูกสาวรังเกียจที่เขาเป็นแรงงานชนบท แต่งตัวมอมแมมทำให้เธอขายหน้า เฉินจื้อฟู่ที่อายุห้าสิบกว่าจะไม่เข้าใจเรื่องนี้เชียวหรือ
แต่อย่างไรลูกสาวก็คือลูกสาว ผู้เป็นพ่ออย่างมากก็ได้แค่รับผิดชอบ หลังทำงานของสัปดาห์ก่อนเสร็จก็ย้ายไปอวิ่นหนานเสียเลย หลังเฉินชางรับสายของ
