งนี้วันจันทร์แล้ว พ่อรีบกลับไปเถอะค่ะ! พ่อออกมาหลายวันแล้ว! กลับไปตั้งใจทำงานหาเงิน คิวละห้าสิบหยวน วันหนึ่งพ่อได้หลายตังค์เลย… ตั้งใจเก็บเงินนะคะ! พ่อรีบกลับเถอะ ตั้งใจทำงาน! สู้ๆ นะคะ!”
เหล่าฉินได้ยินคำพูดของฉินเยว่แล้วปวดใจมาก พ่อมาแค่สองวัน ทำไมกลายเป็นหลายวันละ เห็นฉินเยว่กับจี้หรูอวิ่นไล่ตนกลับอย่างดีใจ ในใจเหล่าฉินมีเพียงความคิดเดียว พาฉินเยว่กลับไปตรวจดีเอ็นเอ! แม้ฉินเยว่อายุสามสิบแล้ว เหล่าฉินก็ไม่สนใจ! เขาเกิดความสงสัยอย่างรุนแรงว่าฉินเยว่เป็นลูกแท้ๆ ของเขาหรือไม่ ถุย ตนใช่พ่อแท้ๆ หรือเปล่าต่างหาก!
โชคดีที่เฉินชางแอบเอาไวน์แดงที่คุณภาพไม่เลวหลายขวดมายัดไว้ท้ายรถ ทันใดนั้น เหล่าฉินอดน้ำตาคลอเบ้าไม่ได้ ช่างเป็นลูกเขยที่ดีจริงๆ! ตนควรจะอยู่ข้างเฉินชาง
หลังจากไปทำงานตอนวันจันทร์ พอศาสตราจารย์เฉิน ‘คุณหมอกำปั้นเหล็กทางตอนใต้’ กลับห้องคนไข้ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากพยาบาลแผนกฉุกเฉิน แต่ละคนต่างทักทายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ทำให้เฉินชางเก้อเขินเล็กน้อย แต่หลังจากเหล่าหม่าเจอเฉินชาง สีหน้าเดียวที่แสดงออกมาก็คือดูถูก
“อ้อ วีรบุรุษกลับมาแล้ว ทุบรถมือเปล่า เก่งมากนะ! ชางเออร์ ผมประหลาดใจมาก ทำไมคุณไม่ใช้เครื่องมืออื่น”พวกพยาบาลต่างมองบนใส่เหล่าหม่า“คุณอิจฉาความหล่อของศาสตราจารย์เฉินละสิ!”“ใช่!”“หัวหน้าทีมหม่า คุณทุบกระจกรถด้วยมือเปล่าได้ไหมละคะ”“ใช่ คุณอิจฉา”“แค่หล่อก็จบแล้ว!”“ใช
