ยว มือถูกแช่จนขาวซีดภายใต้เหงื่อ หลังมือยิ่งไม่ต้องพูดถึง ถึงขั้นมีเนื้อบางส่วนที่เน่าเสียซีดเซียว…
เฉินชางถอนหายใจ ต้องล้างแผลอีกแล้ว เดี๋ยวต้องจัดการเอง!
ตอนนี้เอง พวกพยาบาลที่อยู่ข้างหลังมาเห็นฉากนี้พอดี พลันตกใจจนหน้าซีด พยาบาลสาวคนหนึ่งถึงกับน้ำตาคลอ สุดท้ายทนไม่ไหว น้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่อยู่
“เจ็บไหมคะ… ศาสตราจารย์เฉิน”
เฉินชางยิ้ม
“ไม่เจ็บครับ”
พูดจบเขาก็พูดกับพยาบาลต่อว่า
“ขอผ้าก๊อซ แหนบ ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์…”
พยาบาลรีบไปเตรียม เฉินชางถอนหายใจ หลังจากใช้มือซ้ายทำแผลให้มือขวาเสร็จ เตรียมจะใช้มือขวาล้างแผลให้มือซ้าย…
ตอนนี้เอง พวกฉีหนานก็เสร็จงานเดินออกมา หลังจากเห็นหลังมือของเฉินชาง แต่ละคนอึ้งไปทันที ฉีหนานรับของในมือพยาบาลมา มองเฉินชางพร้อมรอยยิ้ม
“การล้างแผลของคุณดูไม่มืออาชีพเลย”
เฉินชางมองฉีหนาน พร้อมยิ้มพูด
“นี่ผมระดับปรมาจารย์เลยนะครับ!”
ฉีหนานหัวเราะเหอะๆ ในสายตาแฝงความซาบซึ้งและปลาบปลื้ม ใช้แหนบคีบสำลีก้อนล้างแผลให้เฉินชางอย่างระมัดระวัง จากนั้นหยิบไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ขวดหนึ่งขึ้นมา ล้างแผลให้เฉินชางเหมือนไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์เป็นสิ่งไร้ค่า ก่อนจะล้างด้วยน้ำเกลือสำหรับล้างแผลทั้งขวด
ฉีหนานล้างแผลอย่างตั้งใจมาก เขารู้ว่า มือคู่นี้อาจจะเป็นมือที่มีค่าที่สุดของประเทศ เขาจะต้องตั้งใจดูแล ผู้อำนวยการฉีตั้งใจมากในทุกๆ ขั้นตอน นี่เป็นครั้งที่เขาตั้งใจที่สุดตั้งแต่เป็นหม
