อมาสี่สิบกว่าปี
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลังจากเขาใช้ผ้าก๊อซพันแผลเสร็จก็มองเฉินชางพร้อมถามว่า
“เป็นอย่างไร เหมือนระดับปรมาจารย์หรือยังครับ”
เฉินชางคลี่ยิ้ม
“เปลืองมากเลยนะครับ คุณเทไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์หมดขวดเลย!”
หัวหน้าพยาบาลยิ้ม
“ไม่เยอะค่ะ!”
ทุกคนต่างยิ้ม มองหัวหน้าพยาบาลที่ปกติขี้งกมาก เฉินชางเงยหน้าขึ้น ไม่รู้ตัวเลยว่าได้มีคนมากมายมาล้อมอยู่ แม้แต่เฉาอวี่และเสี้ยวรุ่นฟางก็เดินเข้ามา เฉินชางเห็นสายตาห่วงใยของทุกคนก็อดรู้สึกอุ่นใจไม่ได้ ผ่าตัดให้คนอื่นมาโดยตลอด ครั้งแรกที่คนอื่นทำแผลให้ ความรู้สึกแบบนี้แปลกมาก
เฉินชางพยักหน้า
“ครับ เหมือนครับ! ผู้อำนวยการฉียิ่งกว่าปรมาจารย์อีกครับ”
ทุกคนหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา เดินออกจากห้องผ่าตัดไป หลังจากออกมา เฉาอวี่กับเฉินชางเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กัน มองมือที่เพิ่งทำแผลใหม่ของเฉินชางแล้วอดถอนหายใจไม่ได้
“ขอบคุณครับ ศาสตราจารย์เฉิน…”
เห็นเฉาอวี่จะพูดอะไรอีก เฉินชางก็อดส่ายหน้าไม่ได้
“รัฐมนตรีเฉา ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณที่ให้โอกาสผมได้ช่วยเหลือวีรบุรุษเหล่านี้ เพราะฉะนั้น ต่อไปถ้ามีวีรบุรุษแบบนี้อีก คุณให้พวกเขามาหาผมเลยนะครับ รักษาฟรี! ใช่ไหมครับ หัวหน้าเสี้ยว คุณอนุญาตให้เบิกใช่ไหมครับ!”
เสี้ยวรุ่นฟางอดยิ้มไม่ได้
“เบิกได้ค่ะ! เบิกได้ค่ะ! ฉันตัดสินใจเอง!”
เฉินชางเห็นท่าทางตบหน้าอกให้คำมั่นสัญญาของหัวหน้าเสี้ยวแล้วอดยิ้มไม่ได้
“ถ้าคุณเกษียณไปละครับ”
เฉาอ
