ม่าหลานเหรอครับ”
เสี้ยวรุ่นฟางพยักหน้า
เฉินชางอดเคร่งขรึมไม่ได้
ลอปนัวร์ หม่าหลาน ต้ามัว!
สมาชิกในองค์กรนี้ ถูกกำหนดให้ปกปิดชื่อที่แท้จริงไปทั้งชีวิต
เสี้ยวรุ่นฟางพูดต่อว่า
“แม้ศาสตราจารย์จูไม่ได้มีผลงานหรือเกียรติคุณที่โดดเด่น แต่… เขาเฝ้าอยู่ที่ลอปนัวร์เพื่อประเทศจีนของเรามาเป็นเวลาห้าสิบสองปี เข้าร่วมในภารกิจทดสอบนิวเคลียร์ทั้งหมดสี่สิบห้าภารกิจ! เขาเป็นสมาชิกในทีมของศาสตราจารย์หลิน! ถ้าไม่ใช่เพราะศาสตราจารย์หลินบังคับ เขาคงไม่กลับมารักษา”
เฉินชางอดเคารพไม่ได้
คนกลุ่มนั้น ตั้งแต่ศาสตราจารย์หลินจนถึงศาสตราจารย์จู ทำให้เฉินชางเห็นความยิ่งใหญ่ของกลุ่มบุคลากรด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในการปกป้องประเทศ
เฉินชางนึกถึงคำพูดของคุณหลิน
“ผมทำการทดสอบเกี่ยวกับนิวเคลียร์ อย่างแรกผมไม่กลัวความยากลำบาก อย่างที่สอง ผมไม่กลัวความตาย สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือเวลา!”
ตอนนั้นคุณหลินเองก็ป่วยหนัก แต่ยังคงยืนกรานที่จะทำงาน เพิ่งหายก็รีบกลับไปยังฐานทัพ!
หม่าหลานควันไฟ ดินทรายคละคลุ้ง!
วีรบุรุษแฝงนามห้าสิบปี บรรยากาศสงครามอันน่าโศกสลด!
นายพลไม่เคยถอดชุดเกราะ!
นักรบย่อมมีการจากลาของนักรบ พวกเขาไม่มีวันล้มลง
เฉินชางมองสูตรบนกระดานของศาสตราจารย์จู ในใจเต็มไปด้วยพลัง และจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อย่างแท้จริง
สำหรับนักวิทยาศาสตร์กลุ่มนี้ แม้แต่ก่อนตาย สิ่งที่อาลัยอาวรณ์มากที่สุดก็คืองานของตนเองสินะ!
