หนุ่มรีบเอ่ยว่า “ศาสตราจารย์เฉินครับ ขอบพระคุณคุณมากเหลือเกิน ถ้าไม่ได้คุณ เฮ้อ… มือของคุณ…” หลังจากเฉินชางได้ยินก็หน้าแดงขึ้นมา สวีอ้ายฉิงเห็นฉากนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ บางครั้งเฉินชางก็มุทะลุเกินไป ถึงขั้นที่ค่อนข้างไร้หัวคิดด้วย แต่ความมุทะลุพุ่งเป้าไปตรงๆ นั้นยังคงชวนให้คนชื่นชอบจริงๆ อย่างไรก็เถอะ ใครบ้างละจะไม่มีจุดด้อยเลย เฉินชางมองมือของตัวเอง เดิมทีคิดว่าเป็นเหรียญเกียรติยศ ผลคือกลายเป็นบาดแผลแห่งความขายหน้า ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ…
