มร้อนใจดังไฟลน มาถึงโรงพยาบาลได้สองชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ยังคงไม่ได้รับข่าวใดๆ
“ศาสตราจารย์เฉิน เป็นยังไงบ้าง ลูกชายผม… ปลอดภัยดีไหมครับ”อันที่จริงเฉินชางอยากแจ้งว่าเกิดปัญหามาก ไม่ใช่เพราะเขาอยากให้เกิดปัญหาขึ้น แต่อยากให้พ่อแม่อย่างพวกเขาใส่ใจมากขึ้น พูดให้น่าเกลียดสักหน่อยคือ โชคดีที่ทันเวลา ไม่อย่างนั้น กว่าพ่อแม่อย่างพวกเขาจะกลับมา สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปแล้ว ถึงขั้นที่หลังกลับมาแล้วก็ยังไม่แน่ว่าพวกเขาจะสังเกตเห็นความผิดปกติของหนูน้อย ถึงขนาดที่ว่าบางครอบครัวยังพูดเป็นตุเป็นตะว่า “เขาแค่หลับไปเท่านั้น!”
เฉินชางเอ่ยว่า “ยังไม่ฟื้นครับ แต่น่าจะไม่มีปัญหาร้ายแรงมาก” ชายหนุ่มได้ยินก็โล่งอกขึ้นมาทันที หญิงสาวก็ราวกับยกภูเขาออกจากอก เฉินชางเห็นสถานการณ์ก็อดเอ่ยไม่ได้ว่า “วันหลังอย่าปล่อยเด็กไว้ในรถอีกนะครับ ฤดูร้อนทำให้เกิดอาการฮีทสโตรกจนเสียชีวิตได้ง่ายๆ”
หญิงสาวเอ่ยว่า “ฉันแค่ไปรับสามีฉันลงเครื่อง ใช่ ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาทีออกมาแล้ว ฉันกังวลว่าอุ้มลูกไปด้วยจะไม่สะดวก…” อันที่จริงสิ่งที่หญิงสาวพูดมาไม่มีความหมายเลย หลายๆ ครั้งความผิดพลาดใหญ่หลวงในชีวิตก็มีสาเหตุมาจากเรื่องเล็กน้อยที่คิดว่าไม่เป็นไรเหล่านี้ ถึงขั้นที่ต่อให้นึกเสียใจก็สายไปแล้ว ถึงขนาดที่เฉินชางไม่กล้ารับประกันเลยว่าถ้าหากเด็กคนนี้ต้องรอจนพ่อแม่อย่างพวกเขากลับมา จะได้เอ่ยคำว่าพ่อแม่อีกครั้งหรือไม่
เมื่อเห็นมือของเฉินชาง ชาย
