บทที่ 638 อย่างแย่ที่สุดก็แค่นี้เอง
หลิวเจี้ยนถงสังเกตว่าจูซานพูดอะไรไปมากมาย แต่สิ่งที่กล่าวถึงบ่อยครั้งมากที่สุดกลับเป็นคำว่า ‘ความหวัง’
เพราะมีความหวัง ความลำบากตรงหน้าจึงไม่ทำให้รู้สึกว่าลำบากอีกต่อไป กัดฟันอดทนเอาไว้ก็จะผ่านไปได้
สาเหตุที่พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขารู้สึกว่ายากจะอดทนต่อไปได้ เป็นเพราะพวกเขามองไม่เห็นความหวัง จึงรู้สึกสิ้นหวัง
จูซานพูดว่า “แม่ข้าบอกว่าอย่างแย่ที่สุดก็คือจูชีสอบไม่ผ่านกลับไปอยู่ที่บ้าน แต่แล้วอย่างไรเล่า? จูชีมีความจำเป็นเลิศ เขาสอบไม่ติดก็จริง แต่เขาได้เรียนรู้อะไรมากมาย กลับไปเปิดสำนักศึกษาในหมู่บ้าน หรือจะสอนหนังสือให้พวกหลาน ๆ แบบนี้ไม่ดีตรงไหน?”
“ที่บ้านมีพี่น้องหลายคน ถ้าทุกคนมีลูกสักสองคนก็มีเด็ก ๆ สิบกว่าคนเข้าไปแล้ว ถ้าจะไปเชิญอาจารย์มาสอนก็ต้องใช้เงินก้อนโต มิสู้ให้เจ้าเจ็ดสอนเองเสียเลย”
“แน่นอนว่านั่นเป็นกรณีเลวร้ายที่สุด แต่ถ้าเจ้าเจ็ดสอบผ่านเล่า?”
“ถงเซิงหนึ่งคน ซิ่วไฉหนึ่งคน เท่านี้ก็มีประโยชน์ใหญ่หลวงต่อคนที่บ้านแล้ว ได้รับการยกเว้นไม่ไปเป็นแรงงานหลวงหลายปี เจ้าเจ็ดยังสามารถเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องเป็นภาระให้คนอื่น”
……
เย่อวี๋หรานไม่ได้บอกแค่ด้านดีด้านเดียว แต่นางยกกรณีเลวร้ายที่สุดขึ้นมาด้วย ทว่า ‘อย่างแย่ที่สุดมันก็แค่นี้เอง’
หรือแค่จูชีไม่เรียนหนังสือ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องดูแลน้องชายของตัวเองแล้วงั้นรึ?
แทนที่จะรอให้ถึงเวลานั้นแล้วไ
