“ถ้าหากอุณหภูมิร่างกายไม่กลับสู่สภาพปกติ ระบบประสาทส่วนสมองจะได้รับความเสียหายอย่างถาวรแน่นอน! ตอนนี้… เฮ้อ ยังสรุปไม่ได้ ต้องไปรอดูกันอีกที!”
หลังจากชายหนุ่มได้ยินคำพูดของเฉินชางก็ใจเสียไปครึ่งหนึ่งแล้ว! ฝ่ายหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังยิ่งหวั่นกลัวมากขึ้นกว่าเดิม! ดูเหมือนเธอจะช็อกไปแล้ว อดเอ่ยด้วยเสียงที่ค่อนข้างสั่นเครือไม่ได้ “นี่… เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ฉัน… เปิดซันรูฟไว้แล้วชัดๆ อีกอย่าง… ฉันก็ไปไม่นาน… ฉัน…”
สีหน้าชายหนุ่มหม่นหมอง ไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น! เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะพูดอย่างไรกับเรื่องนี้ดี “คุณหมอครับ คงต้องขอรบกวนคุณแล้ว คุณช่วยไปโรงพยาบาลกับพวกเราได้ไหมครับ ผม… ผมซาบซึ้งใจมาก ใช่แล้ว ผมจะจ่ายค่าชดเชยที่ทำให้คุณลำบากนะครับ”
เฉินชางส่ายหน้า “ไปเถอะครับ ไปโรงพยาบาลกันก่อน” ระหว่างที่คุยกันอยู่ สวีอ้ายฉิงได้อุ้มเด็กน้อยเข้าไปในรถอัลพาร์ดแล้ว พื้นที่ในรถก็กว้างขวางมาก เฉินชางตามหลังไปติดๆ พอแม่เด็กก็รีบตามขึ้นไปด้วย รถยนต์มูลค่าหลายล้านคันนั้นถูกเมินไปอย่างสิ้นเชิง! อย่างไรก็ตาม! พูดกันตามตรง ตอนนี้ที่นี่มีตำรวจคอยดูแลเป็นพิเศษแล้ว นี่คืออภิสิทธิ์ที่น่ารังเกียจเสียจริง
โรงพยาบาลสนามบินนานาชาติเมืองหลวงอยู่ห่างออกไปประมาณสิบนาทีเท่านั้น ระหว่างทางไม่มีใครพูดจาเลย ฝ่ายหญิงก็เงียบงันเช่นกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ส่วนฝ่ายชายหน้าดำคร่ำเครียด ไม่พูดสักคำ เฉินชางและสวีอ้า
