หลังพูดจบก็อุ้มเด็กไปยังมุมที่ร่ม
เมิ่งซีรีบวิ่งตามกลับมา “ฉันมีน้ำแข็ง!” เฉินชางเห็นฉากนี้ก็ค่อนข้างแปลกใจกับการตอบสนองของอาจารย์เมิ่ง เขารีบเปิดน้ำเย็นแล้วเอ่ยกับสวีอ้ายฉิง“พี่สวี ถอดเสื้อผ้าเด็กออก วางราบกับพื้น เมิ่งซีคุณมาพัดที มิสเตอร์รีฟส์ ให้รถเปิดแอร์ปรับอุณหภูมิไว้ที่สิบแปดองศาล่วงหน้าแล้วขับเข้ามาได้เลยครับ!” เฉินชางเริ่มจัดแจงงาน พูดจบเฉินชางก็ถอดถุงมือทิ้งทันที เวลานี้ทุกคนได้เห็นหลังมือของเฉินชางแล้ว! เนื้อแตกเลือดอาบ! พอเห็นอาการนี้ ทุกคนก็ตะลึงงันกันหมด แม้แต่ตำรวจพอเห็นฉากนี้ก็อดเลื่อมใสไม่ได้ “เจ้าหนุ่ม ทำไมนายไม่ไปตามพวกเราละ!”
เฉินชางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จะไม่ทันการณ์ครับ อีกอย่าง… ถึงพวกคุณมาแต่ถ้าไม่โทรรายงานหัวหน้าของพวกคุณก่อน จะกล้าทุบรถกันหรือครับ” บรรดาตำรวจพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พวกเขาล้วนเป็นคนธรรมดา รถคันนี้ราคาเจ็ดแปดล้าน หากอีกฝ่ายเรียกค่าเสียหาย คุณจะจ่ายไหวหรือ ชีวิตไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ!
เฉินชางถอดเชิ้ตแขนสั้นออก ราดน้ำแร่เย็นฉ่ำลงไป จากนั้นก็เริ่มเช็ดตัวให้เด็กน้อยวนไปวนมา จุดประสงค์ที่ต้องการคือลดอุณหภูมิลงในระดับหนึ่ง! จากนั้นก็ทุบไอศกรีมแท่งที่ซื้อมาวางไว้บนหน้าผากและท้ายทอยของเด็กน้อย ดำเนินการลดอุณหภูมิส่วนศีรษะ แม้แต่บริเวณของเส้นเลือดใหญ่อย่างรักแร้และขาหนีบก็เริ่มใช้น้ำแข็งคลายความร้อนเช่นกัน! สิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือการลดอุณหภูมิ! หากไม่ลดอ
