หลิวฉวนเห็นอาหารเลิศรสของอาจารย์เฉินแล้ว ในใจสำนึกผิดและหงุดหงิดอย่างยิ่ง!
เฮ้อ!
ใครใช้ให้นายปากพล่อยกัน!
พอคิดมาถึงตรงนี้ หลิวฉวนนึกอยากตบปากตัวเองขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ขณะที่เครื่องบินจอดนิ่ง ในช่วงที่เตรียมจะลงจากเครื่อง หลิวฉวนมองห้องโดยสารเฟิร์สคลาสของตนอย่างอาลัยอาวรณ์ เฮ้อ ต่อไปนี้คงไม่มีโอกาสได้นั่งชั้นเฟิร์สคลาสหรูหราแบบนี้แล้ว
ในเวลานี้ แอร์โฮสเตสเอ่ยกับหลิวฉวนว่า “คุณผู้ชายคะ กรุณาตรวจสอบสัมภาระของคุณด้วย เตรียมตัวลงเครื่องได้แล้วค่ะ”
หลิวฉวนถอนหายใจ “ขอเวลาสักเดี๋ยวเถอะ ให้พวกเขาลงไปก่อนเลย”
ไม่มีอะไรมาก เขาแค่อยากจะมองชั้นเฟิร์สคลาสที่หรูหรานี้และ…แอร์โฮสเตสให้นานขึ้น!
เขาเลื่อนดูโมเมนต์ไปด้วย พอเห็นฉากคฤหาสน์สวยหรูที่พวกผู้อำนวยการสวีถ่ายลง มองๆ ไปแล้ว…เชี่ย
นี่มันเครื่องบินไพรเวทเหรอ
หลิวฉวนตาสว่างทันที
จู่ๆ เขาตระหนักได้ว่าตัวเองพลาดอะไรไปแล้ว…
ถูกต้อง!
ตนพลาดเที่ยวบินไพรเวทหรูหราที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิตไปแล้ว!
เขาอดส่งข้อความไปหาผู้อำนวยการสวีไม่ได้ ‘ผู้อำนวยการ ผมถึงเมืองหลวงแล้ว ทางพวกคุณ…’
หลังจากสวีจื่อหมิงโพสต์โมเมนต์เสร็จก็ไม่ได้ทำอะไรอีก แต่เฝ้ารอให้คนอื่น
