มาถามว่าเขาอยู่ที่ไหน
ทันทีที่เห็นหลิวฉวนทักมาก็ยิ้มออกมาอย่างสำราญใจ
‘อยู่นิวยอร์กน่ะ เพิ่งลงจากเครื่องเลย แถมยังเป็นเครื่องบินส่วนตัวด้วยนะ’
พิมพ์จบก็ส่งรูปที่เตรียมเอาไว้ไป
พอหลิวฉวนเห็นรูปก็อดรู้สึกเหมือนเหมือนถูกมีดคว้านหัวใจไม่ได้
อันที่จริง…เจ้าหมอนี่จงใจอวดเบ่งใส่เขาชัดๆ!
พอเห็นภาพเซลฟี่ของผู้อำนวยการสวีบนเฮลิคอปเตอร์ ฉากหลังคือนิวยอร์กยามราตรี ยังคงมองเห็นรูปปั้นเทพีเสรีภาพในอ่าวนิวยอร์กได้รางๆ…
ต่อจากนั้นยังมีรูปเครื่องบินไพรเวทเจ็ทลำใหญ่ภาพหนึ่ง เขาจำโลโก้นี้ได้ ดูเหมือนจะอ่านว่ากัฟสตรีม!
เวลานี้ ในใจของหลิวฉวนปรากฏเพียงสามคำเท่านั้น ปากพาซวย!
ในเวลานี้พอได้เห็นเครื่องบินส่วนตัว จู่ๆ ชั้นเฟิร์สคลาสก็ไม่น่าพิศมัยแล้ว
เขาลุกขึ้นลงจากเครื่อง หลังจากออกมาแล้วก็ได้พบกับหลิวจื้อโจว อาจารย์ของตนพอดี
ที่แท้ก็มาไฟล์ทเดียวกัน
“อาจารย์! คุณก็มาไฟล์ทนี้ด้วยเหรอครับ” หลิวฉวนถามด้วยรอยยิ้ม
หลิวจื้อโจวขมวดคิ้ว “โอ้! ทำไมนายมาคนเดียวล่ะ พวกศาสตราจารย์เฉินไปไหน”
หลิวฉวนเองก็เอ่ยถามในเวลาเดียวกัน “เอ๊ะ อาจารย์ ทำไมคุณมาคนเดียวล่ะครับ พวกผู้อำนวยการหวังล่ะ”
ทั้งสองเปิดประโยคขึ้นพร้อมกัน คำถามก็
