เหมือนกันจนน่าตกใจ!
ชั่วขณะนั้น สองศาย์อาจารย์อดตะลึงไม่ได้
ทั้งสองสบตากันอยู่เจ็ดถึงแปดวินาทีเต็ม จากนั้นก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมาพร้อมกัน
“เฮ้อ…”
จากนั้นหลิวฉวนเป็นฝ่ายหิ้วกระเป๋าเดินทางให้อาจารย์ด้วยตัวเอง ทั้งสองประคองกันจากไปเช่นนี้!
“ทำไมตอนอยู่บนเครื่องฉันไม่เห็นนายเลยล่ะ”
“โอ้! ผมอยู่ชั้นเฟิร์สคลาสครับ เฮ้อ…เฟิร์สคลาสก็ไม่ค่อยสบายเท่าไรเลย” หลิวฉวนนึกถึงเครื่องบินส่วนตัวจากนั้นก็ถอนหายใจ
“ไสหัวไป!”
ตอนที่หลิวจื้อโจวจากไปเพียงลำพังได้เข้าใจประโยคหนึ่งขึ้นมา น้ำเงินเกิดจากครามแต่เข้มกว่าคราม ประโยคนี้ไม่ไร้เหตุผลเลย
หลิวฉวนมองแผ่นหลังของอาจารย์ที่ห่างออกไปอย่างจนปัญญา สูดหายใจเข้าลึกๆ
ฉันผิดเอง…
….
ในงานเลี้ยง เมื่อพิจารณาถึงรสปากของเฉินชางจึงเพิ่มอาหารจีนหลายรายการเข้ามาเป็นพิเศษ
เฉินชางรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง
ค่อนข้างกระดากใจ เขาคิดว่าตัวเองกับเหล่าหม่าเป็นคนประเภทเดียวกัน พวกเราเป็นเพียงคนธรรมดาไม่เลือกกิน
คุณไม่จำเป็นต้องใส่ใจความรู้สึกเราจนสั่งสามชั้นหรือไก่ผัดขิงอะไรมาเลย
ผมอยากกินของแพงๆ หน่อย!
อืม แต่แน่นอนว่ามีของแพงไม่น้อยเลย
โอลด์เคิร์ตรินไวน์แดงให้เฉินชางด้วยตัวเอง
“ศาสตราจารย์เฉิน ว
