ันนี้ขอบคุณคุณมากนะครับ!”
ระหว่างที่พูด ทั้งสองชนแก้วกันเล็กน้อย
ดูฉลากแล้ว เฉินชางก็ไม่รู้จักเหมือนกัน เฉินชางเองก็ไม่รู้เรื่องไวน์แดงมากนัก
หลังจากพูดคุยกันพักหนึ่ง โอลด์เคิร์ตกับเฉินชางก็เริ่มคุยสัพเพเหระกัน
“ศาสตราจารย์เฉินชอบดื่มไวน์ไหมครับ”
เฉินชางเอ่ยยิ้มๆ “คุณพ่อผมชอบครับ ตัวผมเลยได้ดื่มนิดหน่อย แต่ดื่มไม่มาก ไวน์แดงยิ่งน้อย ส่วนคุณแม่ผมเคยหมักไวน์องุ่นเอง ผมคิดว่ามันไม่ด้อยไปกว่าไวน์ลาฟีตปีแปดสองเลย แต่แน่นอนว่าผมก็ไม่เคยดื่มลาฟีตปีแปดสองมาก่อน”
โอลด์เคิร์ตผงะไปเล็กน้อย “ลาฟีต ลาฟีตปีแปดสองงั้นเหรอ”
โอลด์เคิร์ตเหมือนจะใช้ความคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หันไปเอ่ยสั่งการพ่อบ้านสองสามประโยค
จากนั้นก็ชูแก้วไวน์ไปทางเฉินชางแล้วเอ่ยถาม “คุณคิดว่าขวดนี้เป็นยังไง”
เฉินชางพยักหน้า “รสชาติเยี่ยมมาก”
โอลด์เคิร์ตผงกหัวแย้มยิ้ม “นี่คืออีเกิ้ลปีเก้าสอง”
เฉินชางไม่รู้เรื่องไวน์ แต่พอได้ยินว่าปีเก้าสองกับปีแปดสอง ห่างกันสิบปี น่าจะต่างกันไม่น้อยสินะ
เฉินชางผู้ล้าหลังเรื่องไวน์ถามด้วยความฉงน “ขวดนี้คงแพงมากใช่ไหมครับ”
โอลด์เคิร์ตหัวเราะ “มีหุ้นในโรงไวน์น่ะครับ ไม่เสียเงินหรอก”
เฉินชางยิ้ม ดื่
