มไวน์ในแก้วอีกอึกหนึ่งจนหมด “รสชาติดีจริงๆ”
เมิ่งซีอดเอ่ยไม่ได้ว่า “ราคาของหนึ่งอึกที่นายเพิ่งกินไป ซื้อลาฟีตปีแปดสองได้หลายขวดเชียวละ!”
“ในปี 2000 อีเกิ้ลปีเก้าสองขวดหนึ่งถูกประมูลไปในราคาห้าแสนดอลลาร์ คิดเป็นเงินสามล้านกว่าหยวน ได้รับคะแนนประเมินจากโรเบิร์ต พาร์เกอร์ นักวิจารณ์ไวน์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกสูงถึงเก้าสิบเก้าคะแนน รสชาติจะไม่ดีได้เหรอ”
เฉินชางอ้าปากค้างทันที หัวใจเต้นแรง แพงขนาดนี้เชียว
เขาไม่เคยดื่มลาฟีต แต่เคยได้ยินว่าลาฟีตปีแปดสองขวดเดียวอย่างต่ำก็ห้าหกหมื่นแล้ว นี่…อึกนี้ซื้อได้หลายขวดเลยจริงๆ!
ขณะที่เฉินชางสะท้อนใจกับอำนาจเงินอยู่
พ่อบ้านก็ให้คนยกไวน์แดงในขวดขนาดหกลิตรเข้ามาหนึ่งลัง
โอลด์เคิร์ตเอ่ยกับเฉินชางว่า “ทั้งหมดนี้คือลาฟีตปีแปดสอง ถ้าศาสตราจารย์เฉินชอบก็เอาไปดื่มเถอะครับ จะมอบให้เพื่อนๆ ก็ได้ ได้ยินว่าไวน์ชนิดนี้ได้รับความนิยมมากในประเทศจีน ผมก็เก็บบางส่วนไว้รับรองเพื่อนๆ พอดี”
เวลานี้ เฉินชางยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
เขามองลาฟีตปีแปดสองที่บรรจุอยู่ในลัง อดรำพันไม่ได้
‘มิสเตอร์เคิร์ตสมเป็น…มหาเศรษฐีมีความสามารถจริงๆ อืม…เป็นคนน่าคบหา!’
หลังกินดื่มอ
