ของผมคนนี้กลับเครื่องบินลำเดิมทีครับ รบกวนแล้ว!”
หลิวฉวนหน้าเปลี่ยนสี “ศาสตราจารย์เฉิน! ไม่…บอสเฉิน ผมผิดไปแล้ว!”
เวลานี้ เฮลิคอปเตอร์อีกลำบินลงมา เฉินชางพูดกับทุกคนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไปกัน!”
หลิวฉวนมองเฮลิคอปเตอร์สองลำบนท้องฟ้าที่ค่อยๆ บินไปไกล อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา
วินาทีนี้ เขาเข้าใจประโยคหนึ่งแล้ว
ที่แท้ ไม่แค่มอสโกวที่ไม่เชื่อในน้ำตา แม้แต่นิวยอร์กก็ไม่เชื่อในน้ำตาเหมือนกัน!
ผ่านไปสักพัก เจ้าหน้าที่ของสายการบินจึงค่อยปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน “สวัสดีค่ะ คุณหลิว พวกเราจัดเตรียมชั้นเฟิร์สคลาสไว้ให้คุณแล้ว เครื่องบินกำลังจะออกแล้วค่ะ”
หลิวฉวนพยักหน้า ทำมือเป็นสัญลักษณ์ที่รู้กันในระดับนานาชาติใส่ท้องฟ้า จากนั้นก็จำใจจากไป!
…
ผ่านไปราวๆ สามสิบนาที เฉินชางพาทั้งสี่คนเข้ามาในโรงพยาบาล เดินตรงไปที่ห้องผ่าตัด
ถึงแม้รีฟส์มองว่าเฉินชางยังหนุ่ม แต่นึกถึงคำประเมินที่ซาบรีน่ามีต่อเฉินชาง เขาย่อมไม่กล้าดูเบา
เพิ่งมาถึงห้องผ่าตัด เฉินชางก็เจอกับครอบครัวของรีฟส์
โอลด์เคิร์ตมองเฉินชางแล้วจับมือ “ศาสตราจารย์เฉิน ขอบคุณมากครับ! คุณคือ…ความหวังของครอบครัวเรา”
เฉินชางพยักหน้า “ไปกันครับ ไปห้องผ่าตัดดูคนไข้ก่อน”
บอก
