่มีแม้แต่คำว่าทำไม่ได้!
เธออยากบอกอาจารย์อย่างภาคภูมิใจว่า คุณเลือกผิดแล้ว!
ตอนนี้เธอทำได้แล้ว!
เธอยิ้มทักทาย “อาจารย์”
ริดลีย์ชะงักเล็กน้อย เขาเงยหน้ามองเมิ่งซี เด็กสาวในตอนนั้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
มองเมิ่งซีที่มั่นใจและใจกว้าง ถ้าบอกว่าริดลีย์ไม่เสียใจคงโกหก
แต่เขากลับแค่ยิ้มบอก “อืม เมิ่งซี ยินดีด้วยที่คุณได้เป็นสมาชิกของสมาคม AATS แล้ว ผมรู้ว่าคุณทำได้”
เมิ่งซียิ้มบอก “หนูต่างหากที่ต้องขอบคุณอาจารย์ ไม่มีตัวเลือกของอาจารย์ในวันนั้น ก็ไม่มีหนูในวันนี้หรอกค่ะ”
หลังเมิ่งซีพูดประโยคนี้ออกไป ทั้งตัวเธอก็ปลอดโปร่งโล่งสบายไปทั้งตัว!
ในที่สุดก็ได้พูดคำตัดพ้อในตอนนั้นออกมา
จากนั้นเธอก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า
เฉินชางอึ้งไปเล็กน้อยก่อนตามออกไป คนอื่นๆ ก็เช่นเดียวกัน
ริดลีย์ถอนหายใจ ยืนอยู่กับที่ จู่ๆ ก็นึกเสียใจขึ้นมา ตกตะลึงไม่ตอบสนองอยู่ครึ่งค่อนวัน
หลังรอพวกเฉินชางตามออกมา เมิ่งซีน้ำตาคลอเบ้า แต่กลับยิ้มบอก “ไปกันเถอะ บินชั้นธุรกิจเหมือนเดิม!”
ทุกคนยิ้มขึ้นมาทันที “อาจารย์เมิ่งแข็งแกร่งมาก!”
เมิ่งซีอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
ทีมนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงความรู้สึกหนึ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน
น่าสงสาร…
