นอยู่บนเตียง
อาหลิ่วเพิ่งยึดตัวเธอเอาไว้ เธอก็พลิกตัวอีกครั้ง สายน้ำเกลือที่ห้อยอยู่บนมือเธอเกือบถูกเธอดึงออก!
เฉินชางเห็นแบบนี้ จะให้อาหลิ่วควบคุมเธอไว้ตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง
จึงฉีดยากล่อมประสาทเสียเลย
ตอนนี้ความดันโลหิตของคนไข้ยังคงสูง!
เฉินชางพูดกับพยาบาลอีกคนว่า “แมกนีเซียมซัลเฟต[3]ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์สิบมิลลิลิตร ฉีดเข้ากล้ามเนื้อส่วนลึก!”
พื้นฐานการกู้ชีพของเฉินชางพอใช้ได้!
ทว่า…ถึงอย่างไรก็ไม่เชี่ยวชาญเท่ากับหมอแผนกศัลยกรรมประสาท
ไม่นาน พยาบาลก็เข้ามาบอกเฉินชางว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ญาติคนไข้มาถึงแล้วค่ะ!”
เฉินชางพยักหน้า เดินออกไป
ในมือไม่ลืมที่จะหยิบหนังสือแจ้งอาการวิกฤตฉบับนั้นออกไปด้วย
หลังจากออกไป เฉินชางมองชายคนนั้น ท่าทางถือว่าดูภูมิฐาน
ทำไมถึงคุมภรรยาตัวเองไม่ได้
เฉินชางจนปัญญา
เพียงแค่รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้โดนสวมเขา
“หมอครับ ภรรยาผม…เป็นอะไรเหรอครับ” เห็นได้ชัดว่าเขาค่อนข้างเป็นห่วง ท่าทางดูเร่งรีบและเหนื่อยล้า น้ำเสียงร้อนรน
เฉินชางจนปัญญา ตัดสินใจปิดบังเรื่องที่ภรรยาของเขามีชู้ไว้ก่อน
ถึงอย่างไรเขากังวลว่าหลังจากญาติคนไข้รู้แล้วจะปฏิเสธการเซ็นชื่อ!
แบบนั้นจะยุ่งยาก
สถานการณ์แบบนี้ใช่ว่าจะไม
