ตอนกลางคืน เฉินชางไม่กล้ากลับบ้าน
เศรษฐีหม่าให้เฉินชางอยู่เวรดึกแทน เพราะริดสีดวงทวารหนักยังไม่หายดี กลัวว่าอยู่เวรดึกแล้วพรุ่งนี้จะเจ็บ
แม้เฉินชางจะไม่เข้าใจว่าความสัมพันธ์เชิงตรรกะของเรื่องนี้คืออะไร
อีกทั้งตอนแรกยังคิดจะปฏิเสธ แต่นึกถึงอาหารจากบ้านของเศรษฐีหม่าในช่วงเวลาหลังจากนี้ก็ตอบตกลงอย่างเด็ดเดี่ยว
จู่ๆ เฉินชางก็รู้สึกว่าตนกลายเป็นมหาเศรษฐีที่น่าเวทนาที่สุด
ตอนกลางวันถูกอาจารย์เมิ่งล้อเลียน
ตกกลางคืนยังต้องเข้าเวรแทนเศรษฐีหม่า
ช่างเถอะ ช่างเถอะ!
อย่างน้อยสำหรับเฉินชาง เวรดึกของแผนกฉุกเฉินก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร
ถ้ากลับบ้าน ค่าอาหารเย็นนี้จะพอไหม
เฉินชางหัวเราะไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก
ตอนห้าทุ่ม วิวกลางคืนของเมืองหลวงสวยที่สุด
เฉินชางเพิ่งไปปรึกษาเคสกับแผนกประสาทวิทยาเสร็จ ยืนอยู่ในลิฟต์ชั้นสามสิบเอ็ด มองดูเมืองหลวงอันน่าหลงใหลนอกหน้าต่าง
เฉินชางรู้สึกว่า ถ้าได้ทำงานในตึกสูงแบบนี้ก็ไม่เลว
ถึงอย่างไรห้องทำงานวิวมุมมองสองร้อยเจ็ดสิบองศาก็จะทำให้คุณเพลิดเพลินได้อย่างเต็มที่!
หลังจากมาถึงแผนกฉุกเฉิน เฉินชางมองถนนนอกหน้าต่างแล้วอดถอนหายใจไม่ได้
ทว่าเฉินชางยังไม่ทันได้แต่งกลอนสักบท พยาบาลอ้วนอาหลิ่วก็
