วิ่งเข้าห้องทำงานมา
“ศาสตราจารย์เฉิน รถพยาบาลส่งหญิงหมดสติอายุสามสิบปีคนหนึ่งมา!”
หลังจากเฉินชางได้ยินแล้วก็รีบลุกขึ้น ตามอาหลิ่วออกจากห้องทำงานไป
ที่หน้าประตู พยาบาลและคนขับรถกำลังเคลื่อนย้ายคนไข้
เฉินชางเองก็เห็นหญิงที่หมดสติแล้ว
เธอสวมชุดนอน นอนหมดสติอยู่บนเตียง สีหน้าเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด ข้างหลังมีผู้ชายคนหนึ่ง แต่งตัวดูดีกว่า
เหมือนจะเป็นสามีภรรยากัน
ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างกังวล เห็นสถานการณ์แล้วเป็นห่วงมาก
เฉินชางรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นครับ”
ชายหนุ่มยืนจิ๊ปากอยู่ตรงนั้นครู่ใหญ่ “จู่ๆ ก็กลายเป็นแบบนี้เลย ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
ตอนที่ชายหนุ่มพูด สายตาดูกระสับกระส่าย คำพูดติดๆ ขัดๆ อธิบายอยู่ตั้งนานก็ยังฟังไม่รู้เรื่อง
ทำให้เฉินชางรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูแปลกๆ
เฉินชางถามต่อว่า “คำถามนี้เกี่ยวข้องกับอาการของคนไข้ ผมหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือ คนไข้กลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร อะไรกระตุ้นให้เป็นแบบนี้ อย่างเช่นรับประทานอะไรเข้าไปหรือเปล่า”
เฉินชางพูดถึงตรงนี้ก็ย้ำว่า “ถ้าคุณปิดบังสถานการณ์ของคนไข้ อาจจะพลาดเวลาสำคัญในการรักษา ถึงตอนนั้นอาการจะรุนแรงขึ้น”
ความจริงตอนนี้เฉินชางสงสัยว่าหญิงสาว
