ล้มแล้วก็ต้องรู้จักลุกขึ้น!
หลี่เป่าซานมองทิศทางการวิจัยในมือ ในใจทั้งตื่นเต้นทั้งซาบซึ้ง
นี่คือทิศทางการวิจัยตลอดเวลาที่ผ่านมาของเขา!
คิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะเดาออก
ตอนนี้มีประสบการณ์จากการผ่าตัดภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ฉีกขาดหนึ่งร้อยเคส หลี่เป่าซานจะต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน
เฉินชางรู้ว่า หลี่เป่าซานขาดแค่โอกาสและเวที!
แต่ตอนนี้เฉินชางได้ให้เวทีที่ยิ่งใหญ่และโอกาสที่หายากกับหลี่เป่าซาน!
หลี่เป่าซานมองกระดาษในมือ เลือดร้อนในอกพลุ่งพล่าน ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว…
ยี่สิบกว่าปีแล้ว!
เดิมทีคิดว่าตนจะหนีไปทั้งชีวิต
ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
แต่ตอนนี้ พนักงานชั่วคราวที่ตนรับเข้ามาโดยบังเอิญอย่างเฉินชางได้ให้โอกาสกับเขา!
เฉินชางยิ้มพร้อมส่งสายตาให้กำลังใจและเชื่อมั่นให้กับหัวหน้าหลี่
สายตานี้กลับทำให้หลี่เป่าซานที่อายุห้าสิบแปดปีและประสบการณ์โชกโชนกลั้นน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป!
จึงหันหน้าหนี!
หัวหน้าหลี่คือคนที่ให้โอกาสตนเอง เฉินชางเก็บความรู้สึกขอบคุณนี้ไว้ในใจเสมอ
เห็นทุกคนต่างได้รับหน้าที่ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์เดี่ยวในด้านต่างๆ สวีอ้ายชิงเองก็คาดหวังเล็กน้อย
แต่สิ่งที่เอาไปสุนทรพจน์ได้…ได้ถูกแบ่งให้คนอื่นหมดแล้ว
สวีอ้ายช
