หลังพูดจบ ชายร่างสูงที่ดูเหมือนผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นก็นั่งกลับลงที่เดิมเงียบๆ
ใบหน้าไร้ซึ่งระลอกอารมณ์
ราวกับเรื่องที่ทำไปเมื่อครู่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยไม่ควรค่าให้พูดถึง
แต่ว่า ท่าทางสุขุมลุ่มลึกนี้ทำให้โฮเวิร์ดตะลึงงันจริงๆ!
เพราะเพิ่งมาถึงก็ให้นามบัตรรัฐมนตรีเสี้ยวแล้ว เรื่องนี้น่าตกใจมาก
ชวนให้คนรู้สึกว่าตัวเขาเจ๋งมาก
ส่วนเฉินชาง…กลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายนัก
ถึงอย่างไรตัวเขากับเสี้ยวรุ่นฟางก็เคยติดต่อกันมาแล้ว ถึงขั้นที่…เขาเคยทำตัวเจ้าอารมณ์ใส่นิดๆ ด้วย จึงไม่ได้รู้สึกว่าผู้ทรงอำนาจลึกลับเกินเอื้อมขนาดนั้น
แต่สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว รัฐมนตรีเสี้ยวคือผู้ดูแลคณะกรรมการสาธารณะสุข ฐานะและตำแหน่งของเธอ ประกอบกับแนวคิดยกย่องอาชีพข้าราชการในประเทศนี้ จึงให้ความรู้สึกว่าเธอสูงส่งเอื้อมไ ไม่ถึง!
แต่เรื่องที่เฉินชางคิดไม่ถึงก็คือ โฮเวิร์ดที่มีฐานะเป็นชาวต่างชาติขนานแท้เองก็…ใช้ไม้นี้เป็นด้วยงั้นเหรอ
พอคิดมาถึงตรงนี้ เฉินชางก็อดขำไม่ได้
เฉินชางก้มมองนามบัตรของเสี้ยวรุ่นฟาง จากนั้นก็มองเบอร์โทร
ด้วยความอยากรู้ เฉินชางจึงเปิดมือถือขึ้นเงียบๆ ถือโอกาสดูสักหน่อย
หลังอ่านจบเฉินชางก็อดตะลึงไม่ได้
ตรงกันจริงๆ!
